Ukończyła prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 70. współpracowała z tygodnikiem "Kultura", później z paryską "Kulturą". Od 1985 roku mieszkała w Paryżu, następnie w Stanach Zjednoczonych. Publikowała między innymi w prasie zagranicznej ("Granta", "L'Osservatore Romano", nowojorski "Nowy Dziennik"). W latach 2000-2011 pracowała w "Dużym Formacie", reporterskim dodatku "Gazety Wyborczej". Od marca 2012 roku jej teksty ukazywały się w polskiej edycji "Newsweeka".
Jej najważniejszą książką są "Oni" (1985), zbiór rozmów z byłymi komunistycznymi decydentami o ich roli w budowaniu PRL-u. Książkę przetłumaczono na kilkanaście języków. Znalazła się w kanonie lektur obowiązujących na wydziałach nauk społecznych i politycznych uniwersytetów w wielu krajach. Za tę publikację Torańska otrzymała Nagrodę Solidarności Pracowników Wydawnictw za najlepszą książkę polskiego autora wydaną w obiegu nieoficjalnym (1986) oraz Nagrodę Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (2000).
Po "Onych" nie byłam w stanie nic napisać przez wiele lat, ta książka mnie paraliżowała. Po pierwsze spoczęłam na laurach, po drugie strasznie dużo się działo, a po trzecie miałam strach, że już nie napiszę czegoś tak dobrego. A teraz już mi nie zależy, żeby napisać coś lepszego. Staram się jak mogę i chyba piszę teraz lepiej, niż pisałam wtedy, ale trudno, żeby cokolwiek wygrało z tamtym tematem.
[Teresa Torańska w swoim ostatnim wywiadzie udzielonym Remigiuszowi Grzeli – "Krytyka Polityczna", 8 grudnia 2012; przedruk w książce Grzeli "Wolne", Warszawa 2012]
Teresa Torańska i Edward Ochab podczas wywiadu do książki "Oni", Las Kabacki, czerwiec 1981, fot. Aleksander Jałosiśski/FORUM
W 2001 roku Torańska została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Cztery lata później uhonorowano ją Nagrodą im. Barbary Łopieńskiej za najlepszy wywiad prasowy, czyli za rozmowę z generałem Wojciechem Jaruzelskim, opublikowaną 13 grudnia 2004 roku w "Dużym Formacie", cotygodniowym dodatku "Gazety Wyborczej". Kapituła nagrody w uzasadnieniu podkreśliła, że wywiady Torańskiej cechuje "najwyższy poziom warsztatowy, dziennikarska dociekliwość, odwaga i głęboka wiedza historyczna, mają też osobisty, autorski styl, trudny do podrobienia".
Kontynuacją książki "Oni" był kolejny zbiór rozmów "My", wydany w 1994 roku. Złożyły się nań między innymi rozmowy z Leszkiem Balcerowiczem, Janem Krzysztofem Bieleckim, Jarosławem Kaczyńskim, Wiktorem Kulerskim, Jackiem Merklem, Janem Rulewskim i Piotrem Szczepanikiem.
W 2006 roku w książce "Byli" Teresa Torańska kontynuowała swoje rozmowy z komunistycznymi eksponentami władzy. Wśród jej interlokutorów znaleźli się generał Wojciech Jaruzelski, rzecznik rządu w latach 1981–1989 Jerzy Urban, minister kultury Józef Tejchma oraz szef Urzędu do spraw Wyznań Kazimierz Kąkol.
Reporterka zwierzyła się Remigiuszowi Grzeli, co w swojej pracy uważała za najważniejsze:
To, że się ciągle muszę czegoś uczyć, że grzebię w tych życiorysach, a każdy życiorys niesie jakąś zagadkę. Ciągle odkrywam, że historia jest niedopowiedziana, więc zbieram te fragmenty, które zostały, i próbuję je sklejać. Dziennikarstwo to moja potrzeba życia, moja grupa krwi. Codziennie mnie pobudza. Od nowa.
Kolejna książka Torańskiej "Są" z 2007 roku to publikacja, w której autorka namówiła do zwierzeń między innymi Ewę Łętowską, Wandę Wiłkomirską, Michała Głowińskiego, Jana Nowaka Jeziorańskiego, Edmunda Wnuka-Lipińskiego. Opowiadają oni o tragicznych często przejściach osobistych, z którymi przyszło im sobie radzić.
W 2008 roku ukazała się jej książka "Jesteśmy. Rozstania '68", w której po 40 latach marcowi emigranci opowiadają Teresie Torańskiej o swoich doświadczeniach. Książka zawiera kilkadziesiąt rozmów z osobami, które zmuszone były do wyjazdu z Polski, noty o emigrantach, ich fotografie, jak również kalendarium marcowych wydarzeń 1968 roku.
"Śmierć spóźnia się o minutę" – to z kolei opublikowane w 2010 roku trzy rozmowy Teresy Torańskiej z Michałem Bristigerem, Michałem Głowińskim oraz Adamem Danielem Rotfeldem. We wstępie do książki autorka pisała:
To nie są rozmowy o śmierci i Zagładzie, utrzymane w wojennych schematach. Ale o tajemnicach. Skrywanych, ugniatanych i wypieranych z pamięci. Które dopiero po dziesiątkach lat znowu zaczynają uwierać i dojrzewać do tego, by je wyłuskać z podświadomości. I nazwać.
Torańska to także autorka talk-show "Teraz Wy" w TVP 2 i cyklu programów telewizyjnych: "Powtórka z PRL-u" oraz "Władza". Była współautorką filmów dokumentalnych, między innymi "Dworzec Gdański" (2007) i "Noc z generałem" (2004) – oba w reżyserii Marii Zmarz-Koczanowicz, "Było i już" (2002) w reżyserii Feliksa Falka oraz filmu "Changing the guard" (1990), o początkach demokracji w Polsce, w reżyserii Petera Bate (dla BBC).
Teresa Torańska była dziennikarską perfekcjonistką, do każdej rozmowy niezwykle starannie się przygotowywała, po przeprowadzeniu wywiadu przez wiele dni szlifowała jego formę. Dlatego też bolała ją nierzetelność ludzi niefrasobliwie podchodzących do zawodu.
Dziennikarstwo stało się byle jakie, więc i etyka jest naciągana. Celem tego dziennikarstwa jest sprzedanie się. Dziennikarze zostali pozbawieni pamięci. […] Poza tym zaczynam wątpić w prasę drukowaną. Woda się leje z tekstów. Spróbuj wycisnąć jakikolwiek tekst z gazety codziennej przez sitko. Jakieś drobiazgi na nim zostaną. Resztki po faktach, po informacjach. Wodolejstwo. Byle odwalić robotę i sprzedać. Już się najwidoczniej popracować nie chce.
Sama, mimo ciężkiej choroby, do ostatnich dni przygotowywała książkę o wydarzeniach smoleńskich.
Przede wszystkim nie można zakładać z góry żadnej tezy. Trzeba mieć czujność. Nie można być związanym emocjonalnie z jakąkolwiek stroną konfliktu, trzeba po prostu otworzyć się na wszystkie racje, które są przedstawiane i stale je drążyć, pytać wszystkich o to samo. Interesujące jest, że każdy widzi co innego. Zebrałam wiele relacji z 10 kwietnia, z wyjazdu Jarosława Kaczyńskiego do Smoleńska. Ludzie widzieli co innego. To uświadamia, jak emocje zakłócają obraz.
"Smoleńsk", niedokończona książka Teresy Torańskiej, ukazała się nakładem wydawnictwa Wielka Litera już po śmierci autorki, we wrześniu 2013 roku. Znajdują się w niej rozmowy z Jerzym Bahrem, Adamem Bielanem, Joachimem Brudzińskim, Anną i Bronisławem Komorowskimi, Ewą Kopacz, Longiną Putką, Ewą Komorowską, prof. Henrykiem Samsonowiczem, Bożeną Mikke i Michałem Kamińskim. Rozmówcy Torańskiej mówią jej o tym, jak katastrofa smoleńska zmieniła i podzieliła Polskę i Polaków.
Teresa Torańska kierowała się zasadą, że dziennikarz nie powinien unikać trudnych tematów. Całym swoim życiem dowiodła, jak cenne są w tym zawodzie odwaga oraz poczucie odpowiedzialności za świadectwo, któremu daje się wyraz swoim piórem.
Zmarła w Warszawie 2 stycznia 2013 roku – dzień po swoich 69. urodzinach – po długiej, ciężkiej chorobie.
