W 1964 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Rok później rozpoczął praktykę zawodową jako kierownik zespołu architektonicznego w Biurze Projektów i Usług Technicznych w Krakowie. W 1974 roku wspólnie z Jackiem Czekajem i Markiem Piotrowskim założył zespół autorski, a w 1987 roku otworzył własne biuro architektoniczne „Atelier Loegler i Partnerzy”. W 1999 otrzymał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Akademia Ekonomiczna w Krakowie, fot. dzięki uprzejmości architekta
Oprócz praktyki architektonicznej, Loegler jest aktywny jako animator życia architektonicznego – w 1985 roku był współtwórcą Biennale Architektury w Krakowie, w latach 1985–1991 pełnił funkcję redaktora naczelnego magazynu “Architekt”, od 1992 jest redaktorem naczelnym wydawnictwa RAM, wydawcy miesięcznika "Architektura i Biznes”.
Projekty Loeglera utrzymane są w większości w stylistyce high-tech. Chętnie stosuje kojarzące się z nowoczesnością materiały, takie jak szkło i surowy beton, oraz eksponuje elementy konstrukcyjne budowli. W twórczości architekta dominują logiczne, geometryczne formy, często oparte na sześciennym module. Charakterystycznym zabiegiem jest zaburzanie matematycznego porządku poprzez używanie przeciwstawnych form, przerywanie i przecinanie brył, powierzchni i struktur architektonicznych. W efekcie jego projekty cechuje fragmentaryzacja kompozycji, sprawiająca wrażenie ruchu i dramatyzmu, kojarząca się z nurtem dekonstrukcji.
Wnętrze kościoła Św. Jadwigi w Krakowie z widocznym świetlikiem, fot. dzięki uprzejmości architekta
Przykładem może być kościół Św. Jadwigi w Krakowie, zaprojektowany razem z Jackiem Czekajem (1978-90). Architekt zrezygnował z częstych w budowlach kościelnych form kojarzących się historyzmem i „rodzimością” oraz z nawiązań do tradycji budowania. Loegler posłużył się prostymi, geometrycznymi bryłami, tworząc przejrzystą, logiczną przestrzeń.
Podstawę kościoła stanowi sześcian rozcięty świetlikiem i po przekątnej podzielony na ćwiartki o różnej wysokości. Wejście zostało zaznaczone falującą płaszczyzną, skontrastowaną ze zgeometryzowaną całością. W efekcie powstała monumentalna, rozczłonkowana budowla, tworząca rzeźbiarską, ale jednocześnie zdyscyplinowaną konstrukcję. Uwagę zwraca opracowanie betonowych fasad, na których pozostawiono odciśnięte szalunki, które stanowią rodzaj ornamentu i urozmaicają strukturę. W porównaniu do skomplikowanej bryły zewnętrznej, wnętrze jest zdecydowanie bardziej czytelne. O jego wyrazie decydują surowe, czyste powierzchnie betonu i szkła urozmaicone jedynie znajdującym się w prezbiterium witrażem autorstwa Jerzego Skąpskiego. Silnym akcentem wnętrza jest wspierający się na prostych, betonowych filarach przeszklony pas sklepienia. Istotnym elementem kształtującym przestrzeń jest naturalne światło dzienne, którego źródła znajdują się z boków budowli i w części sklepienia. Ukierunkowane, przemyślane użycie światła wskazują na inspiracje gotykiem (który dla Loeglera jest ważnym, choć nie bezpośrednim punktem odniesienia) oraz kaplicą w Ronchamp Le Corbusiera.
"Bramy do świata zmarłych", front budynku domu pogrzebowego na cmentarzu w Batowicach w Krakowie, fot. dzięki uprzejmości architekta
Geometryczny rygor kompozycji dający wrażenie matematycznej harmonii charakteryzuje również projekt „Bramy do świata zmarłych” – domu pogrzebowego na cmentarzu w Batowicach w Krakowie (1993-1998). Wąską bryłę kaplicy tworzy prostokąt zbudowany z osiemnastu kwadratów-modułów, wygięty w łagodny łuk. Jak pisze architekt:
Myślą przewodnią projektu było stworzenie budowli-znaku o ponadczasowym charakterze. Budowli, która stojąc na końcu drogi jak brama, symbolizować będzie granicę pomiędzy światem żywych a nieskończonością. Przyjęcie tej symboliki jako idei wydaje się być naturalną konsekwencją postawionego zadania – realizacji obiektu, który wciąga nas w świat transcendentalnych przeżyć wykraczających poza granice świadomości i poznania, przenoszących nas w świat mistycznej fantazji.
Liczne przeszklenia budowli sprawiają, że nie stanowi ona zamkniętej przestrzeni ale sugeruje, zgodnie z intencją architekta, miejsce przejścia bez wyraźnej granicy między wnętrzem a zewnętrzem. Zapewniają też doświetlenie wnętrza, które dzięki swojej błękitno-szarej kolorystyce posiada kontemplatywny nastrój. W 2004 roku kaplica była nominowana do prestiżowej nagrody Miesa van der Rohe.
Świeckie realizacje Loeglera charakteryzują się podobną matematyczną jasnością kompozycji. Ich częstą cechą jest eksponowanie elementów konstrukcyjnych, opartych na cienkich i lekkich elementach nośnych oraz szklanym wypełnieniu. Dobrymi przykładami mogą być rozbudowa Akademii Ekonomicznej (1999-2004) oraz Ośrodek Diagnostyki i Rehabilitacji Chorób Serca i Płuc (1997-1999), oba w Krakowie, czy siedziba „Opus Film” w Łodzi (2000-2003).
Filharmonia Łódzka, fot. dzięki uprzejmości architekta
Do ważniejszych świeckich realizacji Loeglera należy również modernizacja gmachu Filharmonii Łódzkiej (1998-2004). Przeszklona elewacja południowa została zaznaczona wejściem głównym w formie arkadowego łuku. Architekt naniósł na nią również rysunek historycznej fasady budynku, czyniąc w ten sposób odniesienie do przeszłości, ale nie rezygnując z nowoczesnego wyrazu całości. Podobnym zabiegiem architekt posłużył się również w projekcie pawilonu dla Muzeum Narodowego w Krakowie. Bryłę mającego mieścić ekspozycję prac Stanisława Wyspiańskiego budynku tworzy szklany prostopadłościan, na którego elewacjach nadrukowano dekoracyjny motyw kasztanowców, użyty w balustradzie Towarzystwa Lekarskiego Wyspiańskiego (2004). Z istotnych budynków użyteczności publicznej należy wymienić jeszcze choćby nowe skrzydło Biblioteki Jagiellońskiej oraz gmach Opery Krakowskiej (2002-2006).
