Nowy romantyzm: działalność naukowa i pedagogiczna
Napisana pod kierunkiem Zbigniewa Skowrona rozprawa doktorska poświęcona nurtowi "nowego romantyzmu" w twórczości polskich kompozytorów po 1975 roku (2001–2005) została opublikowana w 2006 roku nakładem wydawnictwa Musica Iagellonica. "Nowy romantyzm" obecny był w muzyce twórców z "pokolenia 1933" (Krzysztofa Pendereckiego, Henryka Mikołaja Góreckiego, Wojciecha Kilara), "pokolenia stalowowolskiego" (Eugeniusza Knapika, Aleksandra Lasonia, Andrzeja Krzanowskiego) i wielu innych polskich kompozytorów (m.in. Tadeusza Bairda, Włodzimierza Kotońskiego i Zygmunta Krauzego). Wśród estetycznych i ideowych wyznaczników "nowego romantyzmu" znajdują się: emocjonalne kulminacje, "nowy liryzm" (powrót do kantyleny), "nowa tonalność" (wykorzystywanie skal modalnych i chromatyki), eufonia, spowolniony czas muzyczny, otwarcie na sacrum, inspiracje ludowością i naturą, przywrócenie kategorii piękna, afirmacja tradycji. Poza analizą ponad stu kompozycji związanych z nurtem "nowego romantyzmu" (w tym I Koncertu skrzypcowego Pendereckiego, III Symfonii Góreckiego czy "Kościelca 1909" Kilara), autor zawarł w książce przeprowadzone przez siebie wywiady z kompozytorami, krytykami i badaczami.
Paweł Strzelecki jest autorem ośmiu haseł w "Almanachu kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie" (red. Alicja Gronau-Osińska) i dziesięciu biogramów w słowniku "Kompozytorzy polscy 1918-2000" (red. Marek Podhajski). Publikował na łamach "Ruchu Muzycznego" i "Heksis".
W latach 2003–2014 związany z macierzystą uczelnią, gdzie od 2006 roku był adiunktem. W latach 2019–2020 wykładał harmonię w Conservatorio Pollini w Padwie. Pracował również w szkołach muzycznych w Polsce (PSM II st. im. Fryderyka Chopina w Sochaczewie) i we Włoszech (szkoły na terenie prowincji Padwy i Wenecji). Paweł Strzelecki należy do Society For Music Theory i Związku Kompozytorów Polskich.