Gry skrzypcowej uczyła się w Konserwatorium Warszawskim w klasie Józefa Jarzębskiego, następnie u Otakara Sevčika w Konserwatorium Praskim oraz George'a Enescu w Paryżu. Od roku 1927 do wybuchu II wojny światowej rozwijała karierę wirtuozowską, występując w Polsce i na terenie Europy. W repertuarze jej występów znaczące miejsce zajmowała współczesna polska muzyka skrzypcowa, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Karola Szymanowskiego (który towarzyszył artystce przy fortepianie m.in. podczas recitalu w Bolonii w roku 1933).
Lata okupacji spędziła w Warszawie, czynnie uprawiając muzykę jako solistka i kameralistka w kwartecie smyczkowym m.in. razem ze skrzypkiem i kompozytorem Romanem Padlewskim (zginął w Powstaniu Warszawskim) oraz wiolonczelistą Kazimierzem Wiłkomirskim.
Po wojnie nadal występowała publicznie, wyróżniając się nie tylko solidnym warsztatem i nieskazitelna techniką, ale także głębią przeżycia artystycznego. Wysoko cenione były wykonywane przez nią wspólnie z Ireną Dubiską, urozmaicone stylistycznie sonaty na dwoje skrzypiec.
Pracę pedagogiczną podjęła w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie prowadziła klasę skrzypiec. W gronie jej wychowanków znaleźli się tej klasy skrzypkowie, jak Kaja Danczowska, Teresa Głąbówna, Jadwiga Kaliszewska, Wiesław Kwaśny, Karol Teutsch. W latach 1964-1966 stała na czele krakowskiej uczelni jako rektor. Była wielokrotnie jurorem międzynarodowych konkursów wiolinistycznych i lutniczych, m.in. konkursów im. H. Wieniawskiego oraz jednym z inicjatorów organizowania ogólnopolskich konkursów skrzypcowych, altówkowych, wiolonczelowych i kontrabasowych, odbywających się (w trybie pięcioletnim) na terenie poznańskiej Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego.
Znaczącym wkładem Umińskiej w poszerzanie repertuaru skrzypcowego oraz doskonalenie poziomu nauczania i wykonawstwa są liczne, dokonane przez nią opracowania muzyki przeznaczonej na instrumenty smyczkowe.
Źródło: www.polmic.pl, maj 2008.
