Anna Maria Karczmarska - Życie i twórczość | Artysta

Artystka wizualna, performerka, scenografka i kostiumografka. Urodziła się w 1981 roku w Rejowcu Fabrycznym.

Zdjęcie portretowe artysty

Podpis obrazka portretowego

Anna Maria Karczmarska, fot. dzięki uprzejmości artystki

Tytuł w nagłówku strony

Anna Maria Karczmarska

W latach 2000-2005 studiowała na ASP w Krakowie na Wydziale Malarstwa (w Pracowni Malarstwa prof. Andrzeja Bednarczyka oraz II Pracowni Interdyscyplinarnej dr hab. Zbigniewa Sałaja i dr hab. Grzegorza Sztwiertni), w Pracowni Animacji prof. Jerzego Kuci oraz na specjalizacji Scenografia. Odbyła stypendium naukowe w Accademia di Belle Arti w Mediolanie (2002-2003) oraz podyplomowy staż DAAD w Münster (2007-2008).

Od 2011 odbywa studia doktoranckie na wydziale Rzeźby na macierzystej uczelni (w katedrze Intermediów u dr.hab. Grzegorza Sztwiertni).

W 2006 otrzymała wyróżnienie za pracę "Trzynaście świętych dziewcząt" w konkursie Samsung Art Master w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. W 2010 na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie przyznano jej nagrodę za najlepszą scenografię do spektaklu "Odyseja" w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego, który był także współautorem tej scenografii. W 2015 roku została laureatką Nagrody im. Leona Schillera, którą Zarząd ZASP wręcza młodym wyróżniającym się artystom sceny. Karczmarską doceniono za "intrygujące projekty scenograficzne, w których zapisane są znaki naszego czasu".

"Anna Maria Karczmarska to artystka, która w swojej twórczości konsekwentnie i wprost odwołuje się do kwestii związanych z tożsamością płciową oraz pełnionymi rolami społecznymi oraz do społecznych rytuałów, które wyznaczają rytm życia. Od czasu obronienia dyplomu w 2005 roku prowadzi nieustająca grę ze swoim wizerunkiem, podejmując przy tym dyskusję na temat performatywności płci oraz płci kulturowej" – pisze Zuzanna Hadryś, kuratorka wystawy Karczmarskiej w Galerii Arsenał.

Karczmarska, jak sama mówi, "śledzi performatykę "wyglądu" pod kątem społecznym, historycznym i kulturowym". Jej liczne stylizacje – wcielanie się w różne postaci: Matki Boskiej (w wideo-performansie "Objawienie", 2007), katolickich świętych (w instalacji "13 Świętych Dziewcząt", 2005), postaci z bajek (Czerwony Kapturek w projekcie fotograficzno-filmowym "zbiory/przetwory", 2006), kosmitkę (w cyklu fotograficznym "Niezbadana kraina – 12 upadków", 2007) czy laborantkę (w performansie "Jubileusz", 2008 w galerii Witryna) – są aktem odgrywanym przed publicznością, który pozwala Karczmarskiej na kreowanie artystycznej tożsamości.

Selected Works by Anna Maria Karczmarska – Image Gallery

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

Artystka tworzy także krótkie filmy na taśmie 16 mm, w których opisuje alternatywne historie miejsc, jak w pracach "Ktoś jadł z mojej miseczki" (2010), "Moszna" (2013) i "Das Staedtchen/Miasteczko" (2013, razem z Wojtkiem Doroszukiem). W wideo "Pojedynek" (2008) Karczmarska rzuca wyzwanie opuszczonej kamienicy na rogu Targowej i Wileńskiej w Warszawie, która stojąc w rzędzie innych "żyjących" budynków prowokuje swoją innością i dysfunkcją w tkance miejskiej.

"Jest jakby niepełnosprawna, wykluczona, a jednocześnie dumna, okazała, niewzruszona. Można odnieść wrażenie, że należy do innego świata, świata rządzącego się innymi prawami niż te, które znamy i którego jesteśmy częścią, a to, co widzimy to jedynie fasada zaistniała tam przez przypadek, pozostawiona przez nieuwagę. Ta fasada wydała mi się teleportem. Bramą przez którą można przejść do "innego", wejść w "inne"" – opisuje artystka.

Artystka zainscenizowała sytuację, w której trzej bohaterowie: kobieta i dwóch mężczyzn jako reprezentanci świata innego niż realny, odprawiają "rytuał przejścia". W tym zestawie postać kobieca pozbawiona jest ﬁzycznych atrybutów płci, ogłuszona, oślepiona, by zmierzyć się z podobnie "wykastrowaną" i wystawioną na pokaz w swym okaleczeniu kamienicą.

Karczmarska jest także autorką licznych performansów. W 2007 roku stworzyła cykl "Objawienie" w PKiN w Warszawie – przez kolejnych pięć tygodni w każdą niedzielę o tej samej godzinie w jednym z okien Pałacu ukazywała się postać przypominająca katolicką Matkę Boską. Od 2010 robi także tzw. performansy reżyserowane z udziałem aktorów, jak "Skala" z Pawłem Smagałą w Operze Narodowej w Warszawie, "Kłębek" z Zofią Bielewicz w GSW w Opolu oraz z Olą Cwen przy okazji pracy nad "Odyseją" Garbaczewskiego – "Monolog kobiecy", który zaistniał potem jako osobne dzieło pokazywane m.in. w Goldex Poldex w Krakowie i na wystawie "Długość cugli wyznacza średnicę areny" w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu.

Set and costume designs by Anna Maria Karczmarska – Image Gallery

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

Od 2005 roku Karczmarska związana jest z teatrem. Współpracuje z czołówką polskich reżyserów, realizując projekty scenografii i kostiumów do spektakli m.in. Barbary Wysockiej "Szapocznikow. Stan nieważkości" (2014) w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie; Krzysztofa Garbaczewskiego "Chór sportowy" (2008) w Teatrze Kochanowskiego w Opolu, "Opętani" (2008) w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, "Nirvana" (2009) w Teatrze Polskim we Wrocławiu i "Odyseja" (2009) w Teatrze Kochanowskiego w Opolu; Jana Peszka "Hamlet" (2010) w PWST w Krakowie, "Wesele Figara" (reż. razem z Cezarym Tomaszewskim, 2010) w Muzeum Narodowym w Krakowie; oraz Michała Borczucha "Komponenty" (2004) i "Lulu" (2007) w Teatrze Starym w Krakowie, "Leonce i Lena" (2007) w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, "Wieczór sierot" (2008) na Festiwalu Czterech Kultur w Łódzi, "Portret Doriana Graya" (2009) i "Metafizyka dwugłowego cielęcia" (2010) w TR Warszawa, "Co chcecie albo Wieczór Trzech Króli" (2010) w Teatrze Kochanowskiego w Opolu i "Der Krieg hat kein weibliches Gesicht" (2012) w Schauspielhaus w Duesseldorfie.

W ostatnich latach głównie pracuje z Radosławem Rychcikiem. Były to m.in. takie przedstawienia, jak "Dwunastu gniewnych ludzi" (2012) w Teatrze Nowym w Poznaniu, "Powstanie" (2012) w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, "Niebezpieczne związki" (2012) w Teatrze Żeromskiego w Kielcach, "Diabeł" (2013) w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, "Dziady" (2014) w Teatrze Nowym w Poznaniu, za które Rychcik dostał Paszport Polityki, "Balladyna" (2014) w Teatrze im.Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, "Grażyna" (2015) w Teatrze im. Ludwika Solskiego w Tarnowie oraz "Utalentowany pan Ripley" (2015) w Teatrze Studio w Warszawie i "Wesele" (2016) w Teatrze Śląskim w Katowicach. Scenografię i kostiumy Karczmarska stworzyła także do przedstawień Bartosza Frąckowiaka, m.in. "W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych" (2011) w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, "Komornicka. Biografia pozorna" (2012), "Afryka" (2014) i "Granice" (2016) w Teatrze Polskim w Bydgoszczy.

Oprac. AS, 25.02.2016

Wystawy indywidualne:

2006

- "Sacer" , Otwarta Pracownia, Kraków

- "Pieczątki", Galeria Pauza, Kraków

- "zbiory-przetwory/ernten-einmachen", Kuenstlerhaus Dortmund, Dortmund (Niemcy)

2007

- "Niezbadana kraina", Arsenał, Poznań

- "zbiory/przetwory", lokal_30, Warszawa

2008

- "Jubileusz", Galeria Witryna, Warszawa

- "Pojedynek", Galeria Biała, Lublin

2010

- "Ktoś jadł z mojej miseczki", Galeria Biała, Lublin

- "Ktoś jadł z mojej miseczki" w ramach projektu "BorderLine", Mica Moca, Berlin,Niemcy

2013

- "Moszna", premiera filmu w ramach projektu „Montaż atrakcji”, Muzeum Narodowe w Krakowie

2014

- "Królestwo", instalacja z Mikołajem Małkiem, strefa B, Teatr Stary w Krakowie

Performance:

2007

- "Objawienie", PKiN, Warszawa

2008

- "Podwórko", lokal_30, Warszawa;

- "Jubileusz", Galeria Witryna, Warszawa

2009

- "Monolog kobiecy" z Aleksandrą Cwen, "Odyseja" w reż. K.Garbaczewskiego, Teatr Dramatyczny, Opole

- "Skala" z Pawłem Smagałą, Opera Narodowa, Warszawa

2011

- "Koncert po zbiorach", Muzeum Czartoryskich, Kraków

2014

- "Białe rękawiczki myszki Mickey", w ramach wystawy „Manifestacje romantyczne”, BWA Sokół, Nowy Sącz

Wystawy zbiorowe:

2003

- "Insert coin", Accademia di Belle Arti, Mediolan, Włochy

2004

- "Domowaatmosfera", Dom Olimpii, Kraków

- "Ładnie? O ładnym…", Młyn nr2 "Ziarno", Kraków

- "Szara Strefa/Grey Zone", Galeria Platan, Budapeszt, Węgry

- "Pejzaż Miejski", Pałac Sztuki, Lwów, Ukraina

2005

- "Obraz roku 2004", Królikarnia, Warszawa

- "Bez Problemu", Otwarta Pracownia, Kraków

- "Dyplomy 2005", Pałac Sztuki, Kraków

- "Bielska Jesień", Bielsko-Biała

- " (Re)Prezentacja", Le Lieu, Quebek, Kanada

- "Dział Nauczania" ("W samym centrum uwagi"), CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa

2006

- "Odlot/Ausflippen", Brick 5, Wiedeń, Austria

- "Kunstakademie Krakau", Kleinsassen, Niemcy

- "Nasze najgorsze zdjęcia", F.A.I.T., Kraków

- "Samsung Art Master", CSW, Warszawa

- "Nie lękajcie się", mieszkania prywatne, Warszawa

- "ASP.KRK. – RAS.LDN. – młodzi Brytyjczycy – młodzi Polacy", Zamek Lubomirskich, Wiśnicz

- "Wiedźma Ple Ple", Galeria Dla…, Toruń

- "Noc złych wiadomości", Galeria Kronika, Bytom

- "Wiedźma Ple Ple", Galeria Klimy Bocheńskiej, Warszawa

- "architektura intymna - archirektura porzucona", Galeria Kronika, Bytom

2007

- "Święto kobiet", Teatr Nowy, Kraków

- "Kobieta o kobiecie", BWA, Bielsko-Biała

- "Geant", Till Uylenspiegel, Tordeghem, Francja

- "Lady Fest", Toruń

- "Sex shop", studio BWA, Wrocław

- "Es ist so bunt und shoen hier", Kunst Magazine, Bochum, Niemcy

- "Under the skin", New Museum, New York, USA

2010

- "Niegrzeczne", Pecs, Węgry

- "Body in the library", BWA Design, Wrocław

2011

- "Biała nad Białą", BWA, Bielsko-Biała;

- "Niegrzeczne", Bunkier Sztuki, Kraków

- "Opowieść. Przebudowa", Muzeum Czartoryskich, Kraków

2012

- "Beautiful Transient", Museum of Modern Art, Passau, Niemcy

2013

- "Schoen vergaenglich", Museum of Modern Art, Passau, Niemcy

2014

- "Manifestacje romantyczne", BWA Sokół, Nowy Sącz

- "Długość cugli wyznacza średnicę areny", Galeria Sztuki Współczesnej w Opolu

performans

kostiumy

scenografia