Nazwisko pierwotne: Hirschhorn. Syn karczmarza, Isaaka Hirschhorna, który był także pomocnikiem cadyka w Tarnowie i Nechy ze Schneiderów. W Tarnowie Rudnicki spędził dzieciństwo i młodość. Naukę pobierał w szkole handlowej w Warszawie, którą ukończył w 1931 roku i podjął pracę jako urzędnik bankowy.
Debiutował w 1930 roku ogłaszając nowelę "Śmierć operatora" w "Kurierze Porannym" (nr 234). Z dziennikiem tym współpracował do 1934 roku, publikując m.in. reportaże z życia małomiasteczkowych Żydów pt. "Wizyta w Górze" (w 1933, numery: 292-301, 316-318). Pisał także opowiadania i powieści, których fragmenty ukazywały się w czasopismach: "Na szerokim świecie", "Gazeta Polska", "Kurier Literacko-Naukowy", "Wiadomości Literackie", "Czas" (w którym ukazały się m.in. znane "Kartki chasydzkie" w 1934), "Miesięcznik Literatury i Sztuki". Z różnych relacji wiadomo, że pracował nad powieścią "Dzieci", której rękopis spłonął na samym początku wojny w 1939 roku.
Rudnicki należał do grona założycieli grupy literackiej "Przedmieście", w której znaleźli się również: Helena Boguszewska (przewodnicząca), Jerzy Kornacki, Władysław Kowalski, Gustaw Morcinek, Zofia Nałkowska, Bruno Schulz, Halina Krahelska, Józef Łobodowski. Program "Przedmieścia" sformułowany został przez Boguszewską i Kornackiego w "deklaracji 7 punktów". Postulował on wykorzystywanie nowych metod obserwacji, związanych mocno z tradycją naturalizmu spod znaku Emila Zoli i naturalistów francuskich, zainteresowanie życiem robotników i mniejszości narodowych, kolektywną pracę pisarzy i naukowców, lansował tendencje faktograficzne w literaturze. Wkrótce jednak po utworzeniu grupy Rudnicki oraz Krahelska wystąpili z niej. Grupa istniała do 1937, a następnie rozwiązała się dobrowolnie. W 1933 Rudnicki został członkiem ZZLP (Związek Zawodowy Literatów Polskich), który powstał na I wszechdzielnicowym Zjeździe Literatów Polskich 12-14 maja 1920 w Warszawie; celem tej organizacji była troska o interesy pisarzy: zachowanie prawa autorskiego, należne honoraria, inne zabezpieczenia bytowe, stypendia.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, walczył w Modlinie. Po kapitulacji Modlina został wywieziony do Prus Wschodnich. W 1940 roku udało mu się uciec z niewoli i przedrzeć się do Lwowa, zajętego przez wojska sowieckie
.
Tam rozpoczął współpracę z czasopismem "Nowe Widnokręgi" oraz "Czerwony Sztandar". We wrześniu 1940 roku został członkiem Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie przedostał się do Warszawy, gdzie brał czynny udział w życiu konspiracyjnym, ukrywając się pod nazwiskiem zamordowanego w Oświęcimiu Leonarda Herynga. Był łącznikiem komórki pomocy dla pisarzy i artystów w Żydowskim Komitecie Narodowym. Uczestniczył w powstaniu warszawskim w 1944 roku jako żołnierz Armii Krajowej, po upadku powstania przebywał w Milanówku pod Warszawą, następnie przeniósł się do Lublina, a na początku 1945 roku - do Łodzi.
