Jego prace można porównać do realistycznych zdjęć niemieckiego portrecisty Augusta Sandera lub do studyjnych portretów fotografa gwiazd Yousufa Karsha. Jerzy Benedykt Dorys (Rotenberg) do Warszawy przyjechał w latach 20. XX wieku za swoją ukochaną, Haliną Pregierówną. Wtedy myślał o sobie jako o muzyku – przez 9 lat uczył się gry na skrzypcach u Alfreda Wiłkomirskiego. W nowym mieście pracował w orkiestrze akompaniującej do niemych filmów, jednak kontuzja ręki zmusiła go do zmiany zajęcia.
Ja, fotograf
Halina Dorys, 1970 (odbitka 1992), fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Jeszcze przed przyjazdem do stolicy Dorys zbudował swój pierwszy aparat typu Camera Obscura. Przypadek sprawił, że pasja stała się źródłem zarobku. W roku 1926 wstąpił do Towarzystwa Miłośników Fotografii, a już dwa lata później otworzył pierwsze studio fotograficzne. W tym samym roku, mimo protestów rodziny swojej wybranki, wziął z nią ślub. Ludwik Dobrzyński, siostrzeniec Haliny Dorysowej, tak go wspominał:
"W opinii moich dziadków, młodzian Benedykt Rotenberg był niezłym ladaco, niewartym ręki córki. Jak twierdziła moja mama, dziadek zrzucił ze schodów tego kawalera."
Zanim Dorys stał się uznanym portrecistą, zajmował się fotografowaniem scenek ulicznych w Warszawie. Dużą wartość historyczną ma też wykonany w latach 1932-33 reportaż z Kazimierza Dolnego, o którym autor wypowiedział się dość nieskromnie:
„Kazimierz, do którego wszedłem z Leicą od podwórka, nie od frontu, zobaczyłem takim, jakiego nikt przede mną nie dostrzegł”
Ignacy Kołłupajło, 1932, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Nazwisko Dorys najmocniej kojarzy się jednak z portretami gwiazd filmu, muzyki i szerzej – warszawskiej elity. Takich portretów powstały tysiące.
Dorys i Miss
Zofia Batycka, Miss Polonia 1930, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
W okresie międzywojennym konkurs Miss Polonia był rozstrzygany na podstawie nadesłanych zdjęć. Dorys dwukrotnie przyczynił się do wyboru najpiękniejszej Polki. W roku 1929 dzięki swojej urodzie i wsparciu fotografa zwyciężyła Władysława Kostakówna, a rok później Zofia Batycka. Po tych sukcesach zakład Dorysa był tak oblężony, że gdy marszałek Rydz-Śmigły przyszedł do studia nieumówiony, odszedł z kwitkiem.
Gwiazdy warszawskich scen
Eugeniusz Bodo, 1931, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Portret Eugeniusza Bodo, jednego z najpopularniejszych międzywojennych aktorów pochodzi z roku 1931, czyli czasu, w którym Bodo był jedną z gwiazd "nadwiślańskiej rewii w paryskim stylu" – Morskiego Oka. Aktor nie tylko śmieszył. W filmie "Za winy niepopełnione" z końca 1938 roku przekonująco oddał szwarccharakter postaci rujnującej życie swojemu wspólnikowi.
Nora Ney, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Ówczesna prasa plotkarska chętnie pisała o życiu prywatnym Bodo. Jedną z jego partnerek była Nora Ney, gwiazda filmowa.
Stefan Jaracz, 1931, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Na początku lat '30 do studia Dorysa trafił Stefan Jaracz, aktor i reżyser. Występował wtedy w roli Szwejka w Teatrze Polskim, a jednocześnie rozwijał założony przez siebie Teatr Ateneum, jedną z najmodniejszych wówczas scen stolicy.
Getto
Zygmunt Chmielewski, aktor, 1930, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Studio Dorysa przy Alejach Jerozolimskich działało do roku 1939, kiedy to zmuszony był sprzedać swój zakład. Rok później fotograf wraz z tysiącem innych Żydów trafił do getta, gdzie otworzył namiastkę swojej wcześniejszej firmy. Negatywy wywoływali u niego również Niemcy. Często były to fotografie z getta, których kopie Dorys przekazywał organizacjom podziemnym.
Nelly Czazover, 1958,fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Gdy jesienią 1941 zmniejszono obszar getta, fotograf został przeniesiony do pracowni na ulicy Chłodnej 16. Wcześniej należało ono do Henryka Buchcara. Rok później Dorys uciekł z getta. Kolejne lata wojny przeżył w ukryciu, pod nazwiskiem Roszczyk.
Ida Kamińska, 1967, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
W roku 1947 wspólnie z Janem Bułhakiem, Marianem Dederką, Janiną Mierzecką i Januszem Podoskim zakłada Związek Polskich Artystów Fotografów (później zmieniony na Fotografików). Współtworzył również struktury Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego i Związku Artystów ZAiKS.
Wielcy kompozytorzy
Andrzej Panufnik, 1947, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Seria zdjęć Andrzej Panufnika datowana jest na rok 1947, kiedy pełnił on funkcję dyrektora Filharmonii Narodowej. Rok później Dorys przeprowadził się do mieszkania połączonego z atelier fotograficznym przy ulicy Nowy Świat 29. W nowym miejscu powstał portret Witolda Lutosławskiego.
Rewers
Tomasz Nowicki, 1960, fot. Benedykt Jerzy Dorys, zbiory Biblioteki Narodowej, www.polona.pl
Na temat Tomasza Nowickiego wiadomo – tożsamość chłopca ze zdjęcia jest znana jedynie dzięki podpisowi na odwrocie odbitki. W latach '60 kilkukrotnie odwiedził studio fotograficzne na Nowym Świecie. Zachowały się jego zdjęcia w wysoko upiętej koszuli, portret z matką i fotografia z okresu wchodzenia w dorosłość, wykonana 9 lat po powyższej. Można je znaleźć na Polonie obok kilku tysięcy innych prac Dorysa.