Kolekcja trafiła do Polski w 1987 roku, jako dar Zbigniewa i Janiny Porczyńskich, którzy po drugiej wojnie światowej zamieszkali w Wielkiej Brytanii i z czasem stali się kolekcjonerami dzieł sztuki. W latach 80. XX w. postanowili przekazać je rodakom. Pierwszy publiczny pokaz części obrazów odbył się w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej jesienią 1987 roku i stał się wydarzeniem o znaczeniu ogólnopolskim.
W październiku 1989 roku minister kultury i sztuki Izabella Cywińska przekazała na stałą siedzibę Kolekcji zabytkowy budynek przy placu Bankowym 1A, należący historycznie do Banku Polskiego i Giełdy.
Kolekcja składa się z ponad 400 obiektów malarstwa europejskiego ostatnich sześciu stuleci. Zbiory te uporządkowano według następujących tematów: Biblia i święci, mitologia i alegoria, portrety i autoportrety, martwa natura i pejzaż, matka i dziecko oraz impresjonizm.
Wartość zbioru została zakwestionowana w 1992 roku przez dr Mieczysława Morkę w artykule, który ukazał się w "Biuletynie Historii Sztuki" i zainicjował trwający wiele lat spór, dzielący opinię publiczną. W 2019 roku Kolekcja przeszła pod opiekę Muzeum. Rozpoczęto prace, których celem jest rzetelne opracowanie zbiorów, co powinno zakończyć trwające od lat dyskusje na temat wartości estetycznej i historycznej dzieł.
Do tej pory, we współpracy z Muzeum Narodowym w Krakowie, udało się przeprowadzić ekspertyzy pięciu obrazów. Niekwestionowanym sukcesem jest potwierdzenie autentyczności obrazu Vincenta van Gogha – jedynego dzieła tego artysty w polskich zbiorach.
Jednocześnie trwają prace przygotowawcze do rewitalizacji budynku, by w perspektywie kilku lat udostępnić obiekt wraz z Kolekcją zwiedzającym.