Bobrze drapacze chmur, czyli podsumowanie 2021 roku w grach wideo

papetura_0.jpg, default, Kadr z gry "Papetura", fot. materiały prasowe producenta

"Papetura", "SAD RPG", "The Medium", "Chernobylite" a może "Hellish Quart"? Pandemia to dla twórców gier wideo okres bardzo trudny. Problemy nie oznaczają jednak, że rok 2021 był dla polskich gier niedobry.

Pandemia to dla twórców gier wideo okres bardzo trudny. Podstawą ich działania jest zwykle praca zespołowa, a kiedy trzeba się nią zajmować w warunkach częściowej lub całkowitej izolacji, wiele rzeczy, które zwykle działy się w firmach tworzących gry automatycznie, nagle zaczyna szwankować. Lata 2020 i 2021 to więc przede wszystkim czas przesuwanych premier. Planowana pierwotnie na jesień zeszłego roku premiera "Dying Light 2" firmy Techland w tej chwili zapowiadana jest na luty roku 2022. "The Medium" ukazało się nie w grudniu 2020, a w styczniu 2021, omijając najbardziej rentowny okres tuż przed Bożym Narodzeniem. Przesunięta była również premiera ambitnej gry RPG "Gamedec" studia Anshar… Losy wydanego przedwcześnie "Cyberpunka 2044" potwierdzają, że czasem lepiej jednak poczekać. Po roku intensywnych prac nad łataniem dziur w wersjach konsolowych "Cyberpunka" twórcy gry wciąż są daleko od zapowiadanych dodatków z nowymi porcjami fabuły – można powiedzieć, że (skądinąd bardzo dobry) "CP2044" zbliża się dopiero do formy, w której powinien był zostać wydany. Problemy nie oznaczają jednak, że rok 2021 był dla polskich gier niedobry – pojawiło się sporo ciekawych tytułów. Oto najważniejsze z nich.

"Papetura"

Tomasz Ostafin pracował nad swoim dziełem przez ponad pół dekady, pieczołowicie wycinając i sklejając papierowe elementy misternej scenografii, w której rozgrywa się akcja "Papetury". Efekt zapiera dech w piersiach – naturalne, organiczne kształty papierowego świata gry, delikatnie rozświetlone migoczącym blaskiem, trudno porównać do czegokolwiek innego w świecie gier wideo. W "Papeturze" wyraźnie widać inspiracje dorobkiem legendarnej czeskiej firmy Amanita Design, ale artystyczny poziom oprawy wizualnej jest tu klasą samą dla siebie. Sama przygoda, jaką przeżyjemy w tym świecie, jest stosunkowo krótka, ale za to wypełniona ciekawymi łamigłówkami do rozwiązania. Opowieść o sympatycznym ludziku broniącym świata pełnego (również) papierowych kwiatów przed spaleniem obywa się bez słów – postaci rozmawiają za pomocą pięknie animowanych obrazów, a wszystkiemu towarzyszy piękna muzyka Floexa, czyli Tomáša Dvořáka, który jest znany ze ścieżek dźwiękowych gier Amanity. Mam nadzieję, że "Papetura" będzie tylko początkiem czegoś większego – Ostafin jest artystą światowego formatu i nie mogę się doczekać kolejnych gier jego autorstwa.

"The Medium"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "The Medium", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

medium.jpg

Gra bardzo krakowska – akcja zaczyna się w konkretnym budynku na Placu Matejki, gdzie główna bohaterka, Marianna, tytułowe medium, żegna swojego adopcyjnego ojca w domu pogrzebowym, który do niego należał. Pracując przy zmarłych, Marianna funkcjonowała między zwyczajną rzeczywistością i jej mroczniejszą stroną, po której błąkają się dusze tych, którzy chcieliby już odejść, ale z jakichś przyczyn nie mogą. Właśnie w związku z tymi umiejętnościami Marianna zostaje wezwana przez tajemniczego zleceniodawcę do położonego w środku lasu opuszczonego ośrodka wypoczynkowego Niwa (tu kolejny akcent krakowski – główny budynek ośrodka powstał na bazie hotelu Cracovia). Sugestywnie zbudowane wnętrza Niwy, pełne rozpadających się śladów dawnego luksusu, robią wielkie wrażenie, ale najbardziej zapadają w pamięć obrazy alternatywnej rzeczywistości, wyraźnie inspirowane malarstwem Beksińskiego, ale na tyle twórcze, że zyskują własny charakter. Niezwykły świat umarłych i jego równie niezwykli mieszkańcy to główny atut gry. Bloober Team słynie z budowania niesamowitych środowisk 3D, ale tym razem projektanci przeszli sami siebie. Twórcy nie boją się odniesień do polskiej historii i kultury – tło akcji obejmuje wydarzenia od II wojny światowej po upadek komunizmu. Fabuła nie jest może doskonała (czasem traumatyczne wątki mnożą się tak bardzo, że trudno się przejmować wszystkimi jednocześnie), ale ciekawa, dająca się lubić bohaterka i niesamowite scenerie sprawiają, że "The Medium" to dla miłośników gier lektura obowiązkowa.

"Chernobylite"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Chernobylite", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

chernobylite_0.jpg

Do tematu Czarnobyla ekipa The Farm 51 podchodziła już wcześniej – ich aplikacja "Chernobyl VR" pozwalała zwiedzać wirtualne scenerie Zony, przygotowane na podstawie tysięcy fotografii zrobionych podczas licznych wypraw w okolice elektrowni. Ten dokumentalny projekt miał się rozwijać, ale ostatecznie stracił rozpęd i jest dostępny tylko w częściowo ukończonej formie. Za to "Chernobylite" to zupełnie co innego. Okazało się, że fotogrametryczne (Fotogrametria – dziedzina nauki i techniki zajmująca się odtwarzaniem kształtów, rozmiarów i wzajemnego położenia obiektów w terenie na podstawie zdjęć – przyp. red.) rekonstrukcje elektrowni, miasta Prypeć i okolic da się dużo lepiej i ciekawiej wykorzystać w grze wideo. Główny bohater, naukowiec pracujący kiedyś przy elektrowni, jest od pewnego czasu nękany wizjami żony, która zginęła (lub zaginęła) w katastrofie z 1986 roku. Postanawia wrócić do Zony, w której teraz rozprzestrzenia się tajemnicza substancja, tytułowy czarnobylit. Pełna fantastyki i dramatycznych zwrotów akcji fabuła nie zawsze przekonuje (chociaż trzeba scenarzystów pochwalić za kapitalne dialogi!), ale nie o fabułę tu chodzi, a o zdumiewająco dokładnie odwzorowane scenerie elektrowni i jej okolic, od blokowisk Prypeci przez zapadające się w podmokły grunt chaty, po zarośnięte drzewami place zabaw w opuszczonym ośrodku letniskowym. Wszystkie te przestrzenie zwiedzamy w skupieniu, ukrywając się przed silniejszymi od naszego bohatera przeciwnikami i szukając potrzebnych mu do przeżycia zasobów. Atmosfera jest tajemnicza, rozgrywka pełna emocji, a scenerie dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. Wszyscy, którzy z sentymentem wspominają serię "S.T.A.L.K.E.R", powinni w "Chernobylite" zagrać.

"Gamedec"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Gamedec", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

gamedec_0.jpg

Adaptacja literackiego cyklu autorstwa Marcina Sergiusza Przybyłka – i trochę inne oblicze interaktywnego cyberpunka. Tytułowy gamedec to rodzaj detektywa przyszłości, który część swoich obowiązków wypełnia jak na detektywa przystało, czyli na ulicach brudnych, skażonych zbrodnią miast, ale większość czasu spędza w ogromnych grach online, gdzie sposobności do wszelkiego rodzaju zbrodni bywa więcej niż w świecie rzeczywistym. Twórcy z Anshar Studios poszli śladem świetnej gry "Disco Elysium" i w swojej produkcji postawili nie na walkę, tylko na rozbudowane dialogi i związane z nimi wybory. W każdej sytuacji mamy wiele możliwych ścieżek działania, a w kluczowych momentach gry musimy – na własne ryzyko – wyciągać wnioski ze zgromadzonych poszlak. Fabuła jest zbudowana według solidnych konwencji czarnego kryminału, ale nawiązania do kultury gier online wprowadzają do niej pewien powiew świeżości. W grze zdarzają się potknięcia (niektóre rozwiązania fabularne bywają nielogiczne, niektórym światom online odwiedzanym przez bohatera trochę brakuje pazura), ale całość jest naprawdę interesująca. Ciekawe, czy Anshar Studios będzie rozwijać tę formułę rozgrywki…

"Hellish Quart"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Hellish Quart", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

hellish_quart.jpg

Wywijanie szabelką to jeden z symboli polskiej historii. Ale nie tylko historii, bo przecież DESW, czyli dawne europejskie sztuki walki, to hobby, które zdobywa coraz większą popularność, nie tylko wśród aktywnych grup rekonstrukcji historycznej. Jakub i Katarzyna Kisielowie, tworzący studio Kubold, postanowili stworzyć grę, która może dać każdemu chociaż namiastkę doświadczenia DESW. Na razie "Hellish Quart" to wciąż tylko seria pojedynków przy użyciu różnych broni: od rapierów przez szable po miecze (później dołączy do nich jeszcze warstwa fabularna, tworzona przez Jacka Komudę). Pojedynki to jednak niebanalne – zupełnie inne od walk, do jakich przyzwyczaiły nas gry wideo. Tu wystarczy ułamek sekundy nieuwagi, żeby wróg przebił się przez naszą gardę i zadał kończący walkę cios. Trzeba wyczuć rytm ataków przeciwnika i znaleźć w nim lukę, przez którą nasza postać będzie się w stanie przebić. Specjaliści od DESW chwalą model walki, a do tego choreografia walk pięknie wygląda w ruchu – Jakub Kisiel to bardzo ceniony w polskiej branży gier animator, pracujący m.in. przy "Wiedźminie 3", i jego doświadczenie jest w "Hellish Quart" naprawdę widoczne.

"Slice of Sea"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Slice of Sea", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

slice_of_sea.jpg

W Polsce Mateusz Skutnik znany jest przede wszystkim jako twórca komiksów – odpowiada za serie "Rewolucje", "Morfołaki" czy "Pan Blaki", pełne niepokojących obrazów, surrealistycznych pomysłów i mrocznego poczucia humoru. Na świecie zyskał sobie jednak sławę przede wszystkim jako twórca niszowych gier komputerowych z serii "Submachine" i "Daymare Town". Do wyobraźni przemawia zwłaszcza ta druga, wyglądająca, jakby narysowała ją jakaś alternatywna, mroczniejsza wersja Tove Jansson. Kiedy technologia Flash, w której dotąd tworzył Skutnik, odeszła do lamusa, trzeba było poszukać innych terytoriów. "Slice of Sea" to najambitniejsze jak dotąd dzieło Skutnika. Jego bohater – Wodorost – błąka się po świecie pełnym zrujnowanych śladów dawnej świetności. Rozpadające się budynki, tajemnicze maszyny o niewiadomym przeznaczeniu, stacja pełna rdzewiejących porzuconych pociągów… Chociaż warstwa fabularna jest minimalistyczna, a rozgrywka opiera się, jak we wcześniejszych grach Skutnika, na rozwiązywaniu łamigłówek pozwalających pójść dalej, to po rozgrywce pozostaje przede wszystkim mistrzowsko przez autora wywoływane poczucie melancholii. "Slice of Sea" to, podobnie jak wspomniana już wcześniej "Papetura", rękodzieło w pełnym tego słowa znaczeniu – za wszystko poza muzyką odpowiada tu Skutnik, który ten przejmujący świat wymyślił, narysował i zanimował.

"Timberborn"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Timberborn", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

timberborn.jpg

Gra o budowaniu osady. Jak w tego typu grach bywa, musimy zadbać o domy dla mieszkańców, źródła pożywienia, atrakcje, maszyny pozwalające budować jeszcze lepsze maszyny… Potem napawamy się pięknym miastem, które udało się nam zbudować, a w końcu nadchodzi katastrofa, która przynajmniej połowę tego miasta wyniszcza. Różnica polega na tym, że "Timberborn" rozgrywa się w przyszłości, w której ludzie wreszcie osiągnęli to, do czego zmierzali już od dawna – wyginęli. Ziemię przejmują inteligentne… bobry. Podstawowym surowcem jest więc drzewo, z którego budujemy bobrze drapacze chmur, bobrze maszyny i bobrze domki. Ważnym elementem rozgrywki jest też oczywiście kierowanie biegiem rzek poprzez kształtowanie ich koryt i budowanie tam. Twórcy określają swoją grę jako przykład "lumberpunka". Lumberpunk ma przyszłość!

"SAD RPG"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

"SAD RPG", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

sad_rpg.jpg

"SAD" w tytule odwołuje się nie tyle do smutku, co do social anxiety disorder, czyli fobii społecznej. Bohater gry panicznie obawia się kontaktu z innymi. Najbezpieczniej czuje się we własnym mieszkaniu, gdzie może się zajmować uspokajającymi rytuałami – karmieniem królika, którego hoduje, popijaniem herbaty, czytaniem rozrzuconych tu i ówdzie książek… Pierwszym przeciwnikiem do pokonania są… drzwi wyjściowe. Kolejna walka odbywa się już na schodach, gdzie "atakuje" go obawa przed ludźmi, którzy wokół niego zaraz się pojawią. Wszystko to w konwencji japońskiej gry RPG, z turową walką i punktami energii przeciwnika (topniejącej zawsze zbyt wolno) i własnej (zbyt szybko). Gracze znający wcześniejsze produkcje Evil Indie Games, np. "NO THING", poczują się w "SAD RPG" jak w domu – tu też pojawiają się inspiracje nurtem vaporwave, psychodeliczna otoczka pełna szalonych pomysłów i jedyne w swoim rodzaju połączenie ironii i czułości wobec bohatera. "SAD RPG" nie jest grą przyjemną w klasycznym rozumieniu tego słowa, ale też nie ma nią być. To czasem przejmujący, czasem komiczny zapis doświadczeń osób, dla których proste codzienne działania stają się poważnymi wyzwaniami. W czasie pandemii takie doświadczenie odcięcia od świata i trudności z powrotem do niego stało się udziałem bardzo wielu z nas. "SAD RPG" to bardzo ciekawe narzędzie budowania empatii, a ironiczny, pełen twórczego chaosu styl, który Evil Indie Games już od lat wypracowuje, jeszcze bardziej wzmacnia działanie gry.

"Pendrive znaleziony w trawie"

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadr z gry "Pendrive znaleziony w trawie", fot. materiały prasowe producenta

Obrazek

pendrive.jpg

Marcin Borkowski to postać właściwie legendarna – w roku 1986 wydał "Puszkę Pandory" na komputer ZX Spectrum, jeden z pierwszych kamieni milowych w historii polskich gier. "Puszka" nawiązywała do schematów tekstowych gier przygodowych. Najnowsze dzieło Borkowskiego, "Pendrive znaleziony w trawie", nie nawiązuje właściwie do żadnych schematów. To gra, której nie da się nawet uruchomić – do rąk dostajemy po prostu zbiór plików znalezionych przez policję na miejscu przestępstwa. Najważniejszy jest spory plik tekstowy – dziennik, przypominający nieco tonem i stylem warszawską powieść Borkowskiego "Odwlekane porządki". Poza tym – sporo zdjęć i kilka zablokowanych hasłami spakowanych archiwów. Zadaniem gracza jest odpowiedź na pytania: do kogo należał zagubiony pendrive?, jak znaleźć hasła odblokowujące zaszyfrowane archiwa?, co się w nich kryje?, co się właściwie stało przy moście, gdzie znaleziono pendrive? Najbliższym krewniakiem "Pendrive'a" wydaje się "Powiększenie" Antonioniego – tu też chodzi o dokładną analizę odnalezionego drobiazgu, który wygląda niewinnie, ale im dalej w las, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że kryje niejedną ponurą tajemnicę.

Język Polish