Content anchor

"Makbet" Zbigniewa Lisowskiego - zgłębianie podświadomości

Kiedy: 
17wrz'11
Plakat przedstawienia "Makbet" Williama Szekspira w reżyserii Zbigniewa Lisowskiego; Teatr "Baj Pomorski"

Walka o najwyższy urząd w kraju, to jeden z tematów, którym sztuka teatru skutecznie karmi się od tysiącleci. Słynną tragedię Williama Szekspira wyreżyserował Zbigniew Lisowski.

Scenografia przedstawienia nasycona jest obrazami w klimacie Hieronima Boscha i Salvadora Dalego. Zostały one jednak poddane artystycznej interpretacji przez czeskiego scenografa Pavla Hubičkę.

"Wielką tragedię Szekspira Lisowski czyta jako studium człowieka zarażonego ambicją i żądzą, który ulega najmroczniejszym podszeptom drzemiącym gdzieś na dnie duszy - mówi Marzenna Wiśniewska, kierownik literacki Baja. - Dramat bohaterów 'Makbeta' interpretuje poprzez teorie jungowskie, szczególnie zwracając uwagę na związek świadomości, podświadomości i nieświadomości. Działanie postaci jawi się wtedy jako proces uwikłany w różne konflikty i zależności, nie do końca uświadamiane, determinowane dodatkowo przez kulturę i struktury społeczne."

Muzykę ze sporą dawką ostrego brzmienia i kontrapunktów napisał Piotr Nazaruk.

"Trzy wiedźmy szekspirowskie to u Lisowskiego Intuicja, Pragnienie i Rozsądek - dopowiada Marzenna Wiśniewska. - One też rozporządzają symbolami ze skarbnicy pamięci zbiorowej ludzkości. Całą rzeczywistość sceniczną organizuje Trickman - przewodnik przedstawienia, który zagłębia się w podświadomość wszystkich bohaterów jak w kolejne kręgi piekła. Przez cały czas przypomina też widzom, że jesteśmy w teatrze, a ten - jak mówił Hamlet - jest zwierciadłem duszy."

Ważnym zabiegiem interpretacyjnym w toruńskim widowisku jest rozpisanie wielu tekstów na sekwencje muzyczne, jak również - wprowadzenie w tok akcji scenicznej songów oraz wykorzystanie piosenek: "Ty człowiek jesteś" zespołu Lao Che i fragmentu "Nie żyję ponad stan" Kazika Staszewskiego. Z tego właśnie utworu pochodzi pytanie, które aktorzy zadają widzom na początku przedstawienia: "Co poczniecie, jeśli okaże się, że Boga nie ma?"

 

 

"Makbet" Williama Szekspira; tłumaczenie: Stanisław Barańczak (w przedstawieniu wykorzystano fragmenty w przekładzie Macieja Słomczyńskiego); reżyseria: Zbigniew Lisowski; scenografia: Pavel Hubička; muzyka: Piotr Nazaruk (w przedstawieniu wykorzystano piosenkę "Ty człowiek jesteś" zespołu Lao Che oraz fragmenty piosenki "Nie żyję ponad stan" Kazika Staszewskiego); występują: Anna K. Chudek, Edyta Łukaszewicz-Lisowska, Dominika Miękus, Agnieszka Niezgoda, Marta Parfieniuk-Białowicz, Grażyna Rutkowska-Kusa, Krzysztof Grzęda, Andrzej Korkuz, Jacek Pietruski, Jacek Pysiak, Andrzej Słowik, Mirosław Szczepański, Mariusz Wójtowicz; premiera: 17 września 2011.

Teatr "Baj Pomorski" w Toruniu
ul. Piernikarska 9, 87-100 Toruń
dyrektor naczelny i artystyczny: Zbigniew Lisowski
tel. (+48 56) 652 24 24
tel./fax (+48 56) 652 27 17
www.bajpomorski.art.pl

Źródło: informacje prasowe, www.bajpomorski.art.pl

Facebook Twitter Reddit Share

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.

  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:
Budynek Liberty Corner na ul. Mysiej 2, na miejscu rozebranego budynku cenzury - Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk, fot. Wojciech Kryński/FORUM

"Prawo o cenzurze nie jest prawem, tylko środkiem policyjnym. I jest to zły środek policyjny, bo nie osiąga tego, co zamierzono, a osiąga to, czego nie zamierzono" [Karol Marks, 1842]. Wiek później nasze władze, z marksistowskim podglebiem, miały urząd, który równie "nieprawomyślnego" stwierdzenia nie dopuściłby do druku. Czytaj dalej about: Cenzura a kultura

Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990", okładka

Album "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990" to efekt karkołomnej próby syntezy dwunastu lat pracy pierwszej damy polskiej fotografii dokumentalnej w jednym woluminie. Wojciech Nowicki, który podjął się tego zadania z ponad 20 tys. negatywów wybrał dwieście kadrów, ułożył je w określonym porządku i opatrzył wstępem. Czytaj dalej about: Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990"

Nikogo chyba nie trzeba przekonywać, że obowiązująca w PRL cenzura była zaprzeczeniem przyrodzonej każdemu obywatelowi swobody wypowiedzi. W pierwszej linii walki z tą instytucją byli, oczywiście, ludzie kultury. Literaci, filmowcy, artyści teatru, plastycy podejmowali z nią swoistą grę. Czytaj dalej about: Gra twórców z cenzurą