Odbudowa warszawskiego Zamku Królewskiego zakończyła się dopiero w 1984 roku, czyli blisko 40 lat po zakończeniu wojny. Jeszcze dłużej warszawiacy i warszawianki musieli czekać na otwarcie Arkad Kubickiego – dwustumetrowego ciągu sal u stóp zamkowej skarpy, który dla królewskiej siedziby zaprojektował w 1818 roku klasycysta Jakub Kubicki. Zaledwie 10 lat po wybudowaniu połączone z zamkowymi piwnicami Arkady zajęło wojsko – najpierw carskie, później polskie. Piękne, efektownie sklepione sale służyły jako koszary, magazyny, następnie przez lata stały puste i niszczały. Dopiero w 1995 roku rozpoczęto długotrwały i kosztowny proces przywracania świetności tej przestrzeni. Autorem projektu współczesnej adaptacji Arkad Kubickiego został Stanisław Fiszer.
Fiszer w zabytkową przestrzeń wprowadził ducha współczesności. Arkady to podłużna przestrzeń, podzielona na 17 segmentów, z których każdy posiada własne sklepienie. Zachowując tę zabytkową strukturę architekt ściany pomiędzy przęsłami uzupełnił, używając bardzo zróżnicowanych materiałów: surowy beton skontrastowany jest tu z płaszczyznami ceglanymi, szkłem, gładkim tynkiem i chropowatym kamieniem. Akustykę sal (które służą m.in. jako przestrzenie widowiskowe) poprawił, używając do ich wykończenia drewnianej kostki. Fiszer zaprojektował również elementy wyposażenia wnętrz Arkad, m.in. charakterystyczne... szklane klamki. Jak podkreślał w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej", ostatnim polskim twórcą, który projektował klamki z tego materiału był zmarły w 1965 roku Bohdan Pniewski.
Oddane do użytku po prawie dwustu latach od zaprojektowania (wiosną 2009 roku) Arkady Kubickiego są doskonałym przykładem jednego z najczęściej stosowanych przez Stanisława Fiszera zabiegów, czyli gry fakturami, kolorami, gęstością, a nawet temperaturą rozmaitych, zestawionych ze sobą materiałów. Takie formalne różnicowanie płaszczyzn widać i na fasadzie ambasady Japonii w Paryżu (1997), i gmachu Archiwów Wojewódzkich w Chartres (2005) czy Hotelu Hilton obok paryskiego parku Monceau (2002), w sposobie wykończenia budynku biurowego ZAC Manin - Jaures w Paryżu (1993) czy Liceum Romain Rolland w Goussainville (1994).
