W 2007 roku ukończyła Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Od 2007 do 2013 roku była aktorką Teatru Polskiego im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy, a od 2013 roku występuje w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi.
Zanim dostała angaż do bydgoskiego teatru, wystąpiła w przedstawieniu dyplomowym - "Lepszych" Jekateriny Narszi w reżyserii Agnieszki Olsten (2006, Teatr Studyjny Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi) oraz w niezależnej inicjatywie studentów łódzkiej szkoły filmowej - widowisku "Bash" Neila LaBute'a w reżyserii Bartosza Kowalczyka (2006). Została również zaproszona przez Aleksandrę Konieczną do udziału w reżyserowanym przez nią "Tlenie" Iwana Wyrypajewa (2004, TR Warszawa); grała tam na zmianę z Agnieszką Roszkowską.
W 2007 roku wcieliła się w bardzo dobrze przyjętą rolę, zagubionej we własnej młodości i seksualności, nastoletniej Wendli w "Przebudzeniu wiosny" Franka Wedekinda zrealizowanym w bydgoskim Teatrze Polskim przez Wiktora Rubina. Próbkę świadomego aktorstwa na macierzystej scenie dała również w "Nordost" Torstena Buchsteinera w reżyserii Grażyny Kani (2007).
"Ciekawsze - mówiła aktorka - jest na pewno wymyślanie oraz kreowanie mechanizmów i zachowań, które są ode mnie dalekie, kiedy po ukończeniu pracy nad rolą można pokazać nowego, zaskakującego dla siebie człowieka." (www.artpapier.com, 1 listopada 2011).
Taką postacią była czeczeńska bojowniczka Zura z "Nordost".
"Nic nie brzmi histerycznie, pokazowo, teatralnie - pisał o tej roli Jacek Sieradzki. - Ekspresja aktorska imploduje w głąb postaci, zmienia się w skondensowaną energię wściekłości na beznadziejny świat. Imponująco dojrzała rola na progu kariery." ("Polityka" 34/2008).
Na bydgoskiej scenie aktorka grała w repertuarze współczesnym, w ostrych, społecznie zaangażowanych przedstawieniach na motywach tekstów Elfriede Jelinek - "O zwierzętach" w inscenizacji Łukasza Chotkowskiego (2008) i "Babel" w reżyserii Mai Kleczewskiej (2010), a także w kolejnej realizacji Chotkowskiego - pełnym rozpaczy teatralnym songu o potrzebie miłości - "Łaknąć" Sary Kane (2009). Współpracowała z Janem Klatą, wystąpiła w teatralnym fresku - "Witaj / Żegnaj" Suzan-Lori Parks (2008) i w tragikomedii, której fabuła koncentrowała się wokół sportu żużlowego - "Szwoleżerach" Artura Pałygi (2011). W tym ostatnim przedstawieniu wcieliła się w postać Sindirelli, dziewczyny, która próbuje zrealizować swoje ambicje w męskim świecie.
Ma na swoim koncie także udane role w rosyjskiej klasyce. W bydgoskim teatrze w widowisku Mai Kleczewskiej - "Płatonowie" Antoniego Czechowa zagrała udręczoną, zdesperowaną Sonię (2009), lirycznie zinterpretowała tytułową rolę w "Łagodnej" Barbary Wysockiej, przedstawieniu na motywach opowiadania Fiodora Dostojewskiego (2010).
W Teatrze Polskim w Bydgoszczy wcieliła się także między innymi w jednym z uosobień Joanny d'Arc w przedstawieniu "Joanna d'Arc. Proces w Rouen" przygotowanym przez Remigiusza Brzyka na podstawie tekstów z procesu (2010, dokumenty z procesu w tłumaczeniu i opracowaniu Tomasza Śpiewaka) oraz w postać Jordan Baker w skrojonym na wielkie widowisko "Wielkim Gatsbym" Francisa Scotta Fitzgeralda w inscenizacji Michała Zadary (2011).
Aktorkę można było oglądać także na warszawskich scenach - w ulicznym, granym na Placu Konstytucji, manifeście Esther Vilar "Starość jest piękna" w reżyserii Łukasza Kosa (2008, Teatr Polonia w Warszawie) i ostatnio w "Życiu seksualnym dzikich" zainspirowanym dziełami Bronisława Malinowskiego w inscenizacji Krzysztofa Garbaczewskiego (2011, Nowy Teatr w Warszawie, scenariusz i dramaturgia: Marcin Cecko).
Rok później zagrała u Radosława Rychcika w Niebezpiecznych związkach Choderlosa de Laclos (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach), a następnie w Antygonie w reżyserii Marcina Libera (Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi). Biernat ponadto ma na swoim koncie występy w Przynęcie Elfiede Jelinek w reżyserii Igi Gańczarczyk i Magdy Stojowskiej (2013, Narodowy Teatr Stary im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie), sztukach Marcina Cecki Kamienne niebo zamiast gwiazd w reżyserii Krzysztofa Garbaczewskiego (2013, Muzeum Powstania Warszawskiego)oraz Lśnię w reżyserii Tomasza Bazana (2015, Teatr Nowy w Łodzi); a także Spadając w reżyserii Marcina Brzozowskiego (2015, Centrum Kultury Niezależnej Teatr Szwalnia w Łodzi), Więcej niż możesz zjeść Doroty Masłowskiej w reżyserii Marcina Nowaka (2015, Teatr Nowy w Łodzi) oraz spektaklu Juliusz Cezar wierzy w poranek Tamary Antonijevic w reżyserii Małgorzaty Wdowik (2016, Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi).
Biernat pojawia się też w spektaklach Michała Borczucha, wystąpiła w jego Fauście (2015, Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy) oraz przedstawieniu Wszystko o mojej matce (2016, Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie), o którym pisała Olga Katafiasz:
„Drugim obok kwestii pamięci, wspomnienia tematem przedstawienia Borczucha okazuje się bowiem aktorstwo. Pięć aktorek – Monika Niemczyk, Halina Rasiakówna, Iwona Budner, Ewelina Żak i Dominika Biernat – balansuje pomiędzy postacią a prywatnością. Noszą hiszpańskie imiona, ich kostiumy przypominają te z filmów Almodóvara. Bywają bohaterkami opowieści dwóch synów, ale czasem buntują się, nie chcą wykonać kolejnego zadania, chcą za to informacji, wyjaśnień, uzasadnień, które pomogłyby im 'zbudować postać'.” (Teatralny.pl, 22.06.2016)
Nagrody:
- 2007 – nagroda im. Hieronima Konieczki dla wyróżniającego się aktora;
- 2008 – Nagroda Gazety Wyborczej dla najlepszej aktorki sezonu 2007/2008 w Teatrze Polskim w Bydgoszczy;
- 2009 – Nagroda Młodych w kategorii "najlepsza aktorka" za rolę w przedstawieniu Łaknąć Sary Kane w reżyserii Łukasza Chotkowskiego w Teatrze Polskim im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy na 8. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy.
Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, grudzień 2011; ostatnia aktualizacja: grudzień 2016, ND.
