Jest absolwentem Państwowej Szkoły Muzycznej im. Józefa Elsnera w Warszawie, kształcił się w zakresie kompozycji u Sławomira Czarneckiego (1999-2005), muzyki elektroakustycznej u Jana Oleszkowicza (2001-2003) oraz śpiewu barokowego. Studiował także muzykologię na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (2003-2004). Później studiował kompozycję w Królewskim Konserwatorium w Hadze u Richarda Ayersa, Diderika Hakmy-Wagenaara, Martijna Paddinga, Yannisa Kyriakidesa oraz Louisa Andriessena (2005-2011). Uczestniczył w kursach, które prowadzili: Rozalie Hirs (2005-2006), Tristan Murail (2006), Luca Francesconi (2012-2013), Willem Bruls (warsztaty pisania librett, 2012) oraz Manfred Trojahn i Esa-Pekka Salonen (warsztaty twórczości operowej, 2013).
Jest finalistą i laureatem prestiżowych konkursów, m. in. IX Tokyo International Competition for Chamber Music Composition (2004), konkursu TVP ''Dolina Kreatywna'' (2009, pierwsza nagroda), Konkursu Kompozytorskiego ''Young Masters XXI'' (2010, pierwsza nagroda), Henriëtte Bosmans Prize (2011), Gaudeamus Prize (2012).
Zamówienia na kompozycje otrzymywał od tak prestiżowych instytucji i zespołów, jak: Nonstrom Ensemble (2004), Fundacja Przyjaciół ''Warszawskiej Jesieni'', finansowane przez Ernst von Siemens Stiftung (2005), Deutschlandfunk, Köln (2008), NSKA (2011). Jego utwory prezentowane były także na takich festiwalach w Polsce i za granicą, jak m.in. na ''Turning Sounds'' (2004, wykonanie ''Umbrae''), ''Albert Roussel'' (2005, prawykonanie ''un soir''), w ramach koncertu Generacjach VI w Warszawie (2005, prawykonanie ''ice,dust''), The FIRM Festival w Adelaide (2005, ''at grey moonrise''), w ramach programu ''The Soundbytes of Sejong at the Samsung Experience'' w Warner Center w Nowym Jorku (2006, amerykańska premiera ''Umbrae''), podczas Spring Festival w Hadze (2007, prawykonanie ''no 32, 1950''), Festiwalu Prawykonań w Katowicach (2007, ''no. 27, 1950''), festiwalu Musica Polonica Nova we Wrocławiu (2008, no. 27, 1950), w ramach warszawskiego projektu Lakmus (2008, prawykonanie ''Umbrae'' na orkiestrę smyczkową), w ramach cyklu "contemucha" w Łodzi (2009, wykonanie ''14‘48(3)''), na International Chamber Music Festival The Hague (2010, prawykonanie ''mural''), na Young Composers Meeting w Apeldoorn (2010, prawykonanie ''Rozmyślajcie II'') oraz na koncertach w Hamburgu (2011, wykonanie mural) i Lizbonie (2012, prawykonanie Canzon de‘baci).
W 2012 roku, w ramach programu prowadzonego przez Instytut Muzyki i Tańca, Andrzej Kwieciński był kompozytorem-rezydentem w Filharmonii Łódzkiej. Dnia 13 kwietnia 2012 roku obyło się prawykonanie zamówionej w ramach programu „Kompozytor-rezydent” kompozycji Sinfonia: Luci nella notte IV.
W maju 2014 roku kompozycja Andrzeja Kwiecińskiego ''Canzon de’ baci'' na głos solo i orkiestrę kameralną zwyciężyła w Kategorii Młodych Kompozytorów na 61. Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Helsinkach oraz znalazła się w gronie 10 utworów rekomendowanych w głównej kategorii.
Andrzej Kwieciński podkreśla: – ''Canzon de' baci'' to punkt zwrotny w mojej pracy twórczej. Przez długi czas panowała w niej swoista dychotomia – moje zainteresowania kompozytorskie kompletnie rozmijały się z moimi pasjami jako kontratenora specjalizującego się w śpiewie barokowym. Dopiero przy pracy nad ''Canzon de’ baci'' zrozumiałem, że tak dłużej być nie może. Zacząłem ''poszukiwać siebie'', zastanawiać się, co jest dla mnie najważniejsze, szukać płaszczyzny porozumienia dla funkcjonowania tych dwóch światów. Starałem się by ''Canzon'' była skrajnie barokowa, ale nie w oczywisty sposób. Nie interesują mnie ani stylizacje, ani gra z konwencjami. Moim zamiarem jest tworzenie muzyki, która z odziedziczonych po modernistycznej awangardzie idiomów buduje repertuar gestów pełniących funkcje analogiczne do muzycznych gestów doby baroku. Moja muzyka ma barok odgrywać, nie zaś imitować. Podstawą utworu jest jedna z najpopularniejszych form barokowych – ciaccona. Melodię ciaccony (fragment basu ze wspomnianego duetu ''Dolcissimi baci'') ukryłem nie w basie, ale w głosie wysokim, a ponieważ innym bardzo ważnym elementem mojej pracy jest zniekształcenie, melodia ta jest grana przez fortepian, na flażoletach w skrajnych pozycjach. Z formy ciaccony wynika także repetytywność materiału. Na jednej niekończącej się melodii, chciałem zbudować strukturę trochę jak z klocków: na substrukturze zbudować superstrukturę.
Źródło: polmic, polskie radio
