Content anchor

Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu

Gdzie: 

Plac Teatralny 1
Toruń, Polska

Brak przypisanych miejsc.
fot. Piotr Lubomirski

Powstał w 1920 roku, pod nazwą Teatru Narodowego. Był pierwszą stałą i zawodową sceną polską w Toruniu. Działał pod nazwą Teatr Miejski, Teatr Polski, Teatr Ziemi Pomorskiej, w latach 1945-1961 okresowo połączony był z Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Od 1960 funkcjonuje pod obecną nazwą. Mieści się w gmachu wzniesionym w 1904 dla teatru niemieckiego.

W latach międzywojennych teatr w Toruniu należał do tzw. scen prowincjonalnych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, jako teatr kresowy, miał za zadanie przede wszystkim krzewić kulturę i tradycję narodową. W jego repertuarze dominował polski romantyzm, komedie Aleksandra Fredry, "mała klasyka" - utwory Michała Bałuckiego, Lucjana Rydla, Gabrieli Zapolskiej oraz dramaty Stefana Żeromskiego, Włodzimierza Perzyńskiego i Jerzego Szaniawskiego. Z czasem repertuar powiększył się o pozycje z kanonu światowego. W Toruniu odbyły się też dwie prapremiery sztuk Stanisława Ignacego Witkiewcza: W MAŁYM DWORKU (1923) oraz WARIAT I ZAKONNICA, którą grano pod złagodzonym tytułem WARIAT I PIELĘGNIARKA (1924). Teatr wielokrotnie grał w innych miastach regionu. Z kolei toruńską scenę odwiedzali z gościnnymi występami najwięksi artyści polskiego teatru: Ludwik Solski, Juliusz Osterwa, Wanda Siemaszkowa, Stanisława Wysocka i Kazimierz Junosza-Stępowski. W czasach II Rzeczpospolitej toruński teatr osiągnął najwyższy poziom pod dyrekcją Mieczysława Szpakiewicza (1921-1924), współpracownika Juliusza Osterwy, aktora warszawskich teatrów: Rozmaitości i Reduty, oraz za kadencji Władysława Brackiego (1934-1939).

Bracki oraz Kazimierz Rudzki byli pierwszymi powojennymi dyrektorami teatru. W 1945 sceną kierowali Aleksander Rodziewicz, wybitny aktor i animator przedwojennego życia teatralnego oraz Wilam Horzyca, który objął teatr w Toruniu i prowadził go w latach 1945-1948. Horzyca obejmując funkcję dyrektora był czołową postacią polskiego teatru, obok Leona Schillera, głównym przedstawicielem Wielkiej Reformy Teatralnej.



fot. Piotr Lubomirski



W Toruniu Horzyca mógł realizować swoją wizję teatru monumentalnego, wywodzącą się z tradycji Stanisława Wyspiańskiego i Adama Mickiewicza, mniej widowiskowego i dynamicznego niż u Schillera, za to bardziej skupionego i kontemplacyjnego. W teatrze toruńskim Horzyca inscenizował SEN NOCY LETNIEJ - było to drugie powojenne przedstawienie Szekspira w Polsce (reżyseria: Leokadia Jabłonkówna, 1946), wyreżyserował także m.in. ZA KULISAMI i TYRTEJA wg Cypriana Kamila Norwida - pierwsze wystawienie ZA KULISAMI i jedyne Norwidowskie przedstawienie w Polsce w 125 rocznicę urodzin poety (1946), WESELE Stanisława Wyspiańskiego (1947), ROMEA I JULIĘ Szekspira (1947), ŻYCIE SNEM Calderona (1947), MOZARTA I SALIEREGO Aleksandra Puszkina (1948). Horzyca stworzył teatr autorski, w którym przy współpracy scenografa Leonarda Torwirta i takich aktorów jak Tadeusz Fijewski, Zdzisław Szymański i Kazimierz Wichniarz, stworzył jedną z najważniejszych scen pierwszych powojennych sezonów w Polsce.

"Jakie miejsce w działalności scenicznej Horzycy zajął teatr toruński? Miał tu niewątpliwie, pomimo wszystkich obiektywnych trudności, najlepsze warunki do pracy. - pisała Lidia Kuchtówna. - Ufano mu, nie napotykał takich przeszkód w realizacji swoich przedstawień i w swojej polityce repertuarowej, jak to było w następnych teatrach. Umiał wykorzystać sprzyjające w znacznym stopniu warunki i stworzył w Toruniu scenę, której trzyletni dorobek liczy się w historii teatru polskiego." ("Wielkie dni małej sceny. Wilam Horzyca w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu 1945-1948", Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1972)

Po odejściu Horzycy w teatrze toruńskim było kilka krótkich dyrekcji. W 1958 dyrektorem teatru został Hugon Moryciński, który funkcję tę sprawował do 1972 roku. Moryciński, reżyser odwołujący się w swojej twórczości do przedwojennej spuścizny Reduty i dokonań Leona Schillera, preferował klasyczny repertuar polski i obcy, pozostawiając na marginesie najnowszy dramat, awangardę lat 50. i 60. W 1959 Moryciński zorganizował w Toruniu pierwszą edycję Festiwalu Teatrów Polski Północnej, który odbywał się aż do 1989. Większość przedstawień reżyserował Moryciński, ale w repertuarze pojawiły się także m.in. MYSZY I LUDZIE wg Johna Steinbecka w reżyserii Jerzego Krasowskiego (1965) oraz JAK WAM SIĘ PODOBA Szekspira (1968) i KORDIAN Juliusza Słowackiego (1969) w reżyserii Marka Okopińskiego. Przedstawienia realizowali także Kazimierz Braun, m.in. WESELE Stanisława Wyspiańskiego (1966), WIZYTĘ STARSZEJ PANI Friedricha Dürrenmatta (1967), oraz Krystyna Meissner: SZKOŁA ŻON Wojciecha Bogusławskiego (1968) i ROMULUS WIELKI Friedricha Dürrenmatta (1969).

W 1973 Michał Rosiński, nowy dyrektor toruńskiego teatru, zainaugurował działalność Małej Sceny. W 1976 teatr objął Marek Okopiński podejmując próbę wprowadzenia na scenę dramaturgii współczesnej, dialogującej z ówczesną rzeczywistością. W ten sposób w Toruniu w 1976 pierwszy raz zagrano Sławomira Mrożka (EMIGRANCI, reż. Stanisław Miedziewski), następnie KRAWCA (reż. Stanisław Miedziewski, 1979), i PIESZO (reż. Andrzej Markowicz, 1981). W 1981 zrealizowane zostało przedstawienie BEZ INGERENCJI CENZURY wg scenariusza Elżbiety Bukowińskiej, także reżyserki spektaklu, i Piotra Mitznera na podstawie poezji m.in. Stanisława Barańczaka i Adama Zagajewskiego. W 1983 odbyła się prapremiera MAESTRA Jarosława Abramowa-Neverly'ego w reżyserii Alojzego Nowaka, sztuki napisanej w 1982, odwołującej się do bieżących wydarzeń politycznych.

W 1983 dyrektorem i kierownikiem artystycznym toruńskiej sceny została Krystyna Meissner. W 1990 zorganizowała w Toruniu gościnne występy Wileńskiego Teatru Dramatycznego z przedstawieniami Jonasa Vaitkusa. Rok później ruszył jej autorski projekt - Festiwal Teatralny "Kontakt", będący przeglądem współczesnego teatru z krajów wschodu i zachodu Europy (głównie Rosji, krajów nadbałtyckich, Niemiec, a także Czech, Węgier, Polski).

"Aktualnie istnieje potrzeba zszywania Europy, Wschodu z Zachodem." - mówiła w 1991 Meissner. ("Teatr" 1991, nr 3)

W osiem lat później dodawała:

"Idea festiwalu zmierza przeciwdziałaniu wszelkim odmianom ksenofobii, służąc rozszerzaniu obszarów tolerancji poprzez bogactwo treści i formy przekazu artystycznego, wypływających z różnych źródeł kulturowych i składających się na wielowątkowy obraz kultury naszego regionu Europy." ("Dialog" 1999, nr 8)

W latach 90. "Kontakt" stał się najważniejszym międzynarodowym festiwalem w Polsce i ważnym festiwalem w Europie. Publiczność mogła oglądać przedstawienia reżyserów, którzy byli lub wkrótce stali się europejskimi gwiazdami (Eimuntas Nekrošius, Rimas Tuminas, Piotr Fomienko, Walery Fokin, Christopher Marthaler, Frank Castorf, Thomas Ostermeier).

"Najlepsze edycje festiwalu udowodniły, że 'Kontakt' i kontakt powinny mieć wymiar wielopłaszczyznowego dialogu prezentowanych przedstawień - pisały Joanna Jagodzińska i Marzenna Wiśniewska - wymiar spotkania teatru politycznego z teatrem uniwersalnych prawd ludzkich, teatru czerpiącego z tradycji z teatrem eksperymentalnym, awangardowym, teatru – instytucji z teatrem alternatywnym, teatru dramatycznego z teatrem tańca, lalek, ruchu, teatru dojrzałych mistrzów z teatrem 'młodszych zdolniejszych' z całej Europy, teatru Wschodu z teatrem Zachodu." ("Dziesięć lat KONTAKTU" w: "80 lat teatru w Toruniu 1920-2000", Toruń 2000)

Jako reżyserka Meissner preferowała pozycje z kanonu dramaturgicznego. Wystawiała m.in. BALLADYNĘ Juliusza Słowackiego (1984), SŁUGĘ DWÓCH PANÓW Carla Goldoniego (1986), OPERETKĘ Witolda Gombrowicza (1988), WIECZÓR POLSKI wg NIE-BOSKIEJ KOMEDII Zygmunta Krasińskiego i MAŁEJ APOKALIPSY Tadeusza Konwickiego (1990), REWIZORA Mikołaja Gogola (1993), ZEMSTĘ Aleksandra Fredry (1994), WESELE Stanisława Wyspiańskiego (1996). Wprowadziła na toruńską scenę wiele przedstawień muzycznych, włącznie z operami. Za jej kadencji swoje pierwsze przedstawienia robili w Toruniu Krzysztof Warlikowski (KUPIEC WENECKI Szekspira, 1994) i Marek Fiedor (NIE IGRA SIĘ Z MIŁOŚCIĄ Alfreda de Musseta, 1994).

W 1997 dyrektorem Teatru im. Horzycy została Jadwiga Oleradzka, a kierownikiem artystycznym Andrzej Bubień. Toruńska scena pozostaje w kręgu najnowszych wydarzeń dramaturgicznych, angażuje młodych reżyserów. Marek Fiedor przygotował tu OŻENEK Mikołaja Gogola (1997), Anna Augustynowicz AGNES Catherine Anne (1997). HELMUCIKA Ingmara Villqista w koprodukcji z poznańskim Teatrem Polskim wystawił Paweł Łysak (2002), Norbert Rakowski zrealizował MERLIN MONGOŁ Nikołaja Kolady (2004). Iwona Kempa także pracowała nad dramatem współczesnym, wyreżyserowała SAMOTNY ZACHÓD Martina Mc'Donagha (2002) i SZTUKĘ Yasminy Rezy. Natomiast najnowsza jej premiera to WOYZECK Georga Büchnera (2003).
 

Michał Bujanowicz
czerwiec 2004
 


W październiku 2006 roku dyrektorem artystycznym została Iwona Kempa.



Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu
Plac Teatralny 1
87-100 Toruń
Tel: (+48 56) 622 50 21, 622 52 22, 622 12 45
Fax: (+48 56) 622 37 17
WWW: www.teatr.torun.pl

Bieżące wydarzenia

Facebook Twitter Reddit Share

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.

  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:

Relacje powstańców z Archiwum Historii Mówionej są inspiracją płyty "Historie", z której utwory zostaną zaprezentowane na koncercie w Muzeum Powstania Warszawskiego. Muzykę skomponował Andrzej Smolik, teksty napisali Natalia Grosiak i Miłosz "Miuosh" Borycki.Czytaj dalej about: "Historie"

Kadr z filmu "Akademia Pana Kleksa" Krzysztofa Gradowskiego, fot. Festiwal Filmowy w Gdyni

Przeboje Ewy Demarczyk i niezapomniane piosenki z "Akademii Pana Kleksa", hity Maryli Rodowicz, Skaldów i rozśpiewani Stasi Panowie – to tylko część muzyczno-filmowych atrakcji, które złożą się na muzyczny przegląd 41. Festiwalu Filmowego w Gdyni. Czytaj dalej about: Polskie filmy muzyczne w Gdyni

Podpis: "Gdzie ty idziesz, dziewczynko" w reżyserii Agnieszki Glińskiej, próba medialna, fot. Maksym Rudnik, dzięki uprzejmości muzeum

Historie łączniczek i sanitariuszek Powstania Warszawskiego w 72. rocznicę zrywu przypomni Agnieszka Glińska w spektaklu "Gdzie ty idziesz, dziewczynko". Premiera w nocy z 1 na 2 sierpnia 2016.Czytaj dalej about: "Gdzie ty idziesz, dziewczynko", reż. Agnieszka Glińska

Honey in the Open Air Museum of Carpathian Archaeology, Troy Branch Sub-Carpathian Museum in Krosno, fot: Waldemar Sosnowski / AG

Co zawieźć w prezencie przyjaciołom za granicą, gdy brak czasu na buszowanie po mieście w poszukiwaniu ładnie zapakowanych delikatesów, albo gdy kieszeń pusta? Nawet wizyta w supermarkecie czy w sklepie spożywczym może zaowocować udanymi zakupami. Czytaj dalej about: Kulinarne podarki z Polski

Olga Tokarczuk, fot. Grażyna Makara

Kilkuset członków Dyskusyjnych Klubów Książki weźmie udział w rozpoczynającym się 28 lipca 2016 festiwalu Literacki Woodstock we Wrocławiu. W programie warsztaty, wykłady, czytania oraz spotkania z pisarzami. Czytaj dalej about: Wrocławski zlot Dyskusyjnych Klubów Książki

Midnight Show, fot. CCTV/materiały promocyjne festiwalu

W ramach festiwalu filmowego Nowe Horyzonty po raz czwarty odbywa się "Midnight Show", czyli niekonwencjonalna wystawa w formie symbolicznego seansu, kończącego dzienny program pokazów filmowych. Czytaj dalej about: Godzinna wystawa o północy

Pawilon Czterech Kopuł - Muzeum Sztuki Współczesnej, fot. Mieczysław Michalak / Agencja Gazeta

Na wystawie stałej we wrocławskim Pawilonie Czterech Kopuł można oglądać prace najwybitniejszych artystów drugiej połowy XX i początku XXI wieku, m.in. Althamera, Bałki, Kozyry i Szapocznikow. Czytaj dalej about: Polska sztuka współczesna w Pawilonie Czterech Kopuł