Content anchor

Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem

Gdzie: 

Chramcówki 15
Zakopane, Polska

Brak przypisanych miejsc.

Teatr w Zakopanem założyli w 1985 roku absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Szefem grupy od początku jej istnienia jest Andrzej Dziuk (rocznik 1954), reżyser, który przed rozpoczęciem działalności zakopiańskiego teatru, w latach 1983-1985, współpracował ze sceną Starego Teatru w Krakowie. Zakopiański teatr mieści się przy ulicy Chramcówki 15. Jego siedziba to dawny budynek zakładu wodoleczniczego z 1910 roku. Sanatorium, znane kiedyś pod nazwą "Czerwonego Krzyża" było przed laty miejscem spotkań bohemy. Teatr wskrzesza dawną tradycję Zakopanego, które u progu XX wieku tętniło życiem artystycznym, do którego przybywali najwybitniejsi artyści okresu Młodej Polski. Zakopiańska scena jest "domem Witkacego". Poczynaniom teatru patronuje artystyczna myśl Stanisława Ignacego Witkiewicza, a dużą część repertuaru stanowią jego utwory dramatyczne.

Teatr odwołuje się do myślenia o teatrze jako o wspólnocie, miejscu spotkania. Andrzej Dziuk mówi:

"Wierzę w taki wymiar sztuki, który zakłada odpowiedzialność traktowaną jako odpowiedzialność za spotkanie z drugim człowiekiem. Z szacunkiem traktujemy widza. Czekamy na niego, nawet jeśli się spóźnia czy przychodzi rozdrażniony. Jeśli widzę, że ktoś biegnie, zdejmuje płaszcz w pośpiechu, mówię, żeby się uspokoił, wypił herbatę. Po to, by przed spektaklem miał chwilę ciszy i kontemplacji." ("Kaleidoscope" 2003, nr 4).
"Sam spektakl w ustanowieniu partnerstwa stanowi element najważniejszy, ale bynajmniej nie jedyny; to, co dzieje się przed spektaklem i po nim, winno również partnerstwo umacniać." - pisała Małgorzata Szpakowska. - "Taka zapewne jest geneza herbaty podawanej wszystkim oczekującym, o czym pisze się niemal w każdej recenzji; stąd pewno witanie widzów w drzwiach teatru i żegnanie ich po przedstawieniu. Ale stąd i coś więcej: zrozumienie, że sytuacja poprzedzająca spektakl także jest sytuacją teatralną i że wystarczy tylko trochę pomóc, aby się ta teatralność ujawniła. Toteż nawet rozmieszczenie publiczności na widowni - Teatr Witkacego z reguły ma do czynienia z nadkompletami i liczba widzów czasem kilkakrotnie przewyższa zaplanowaną - odbywa się według starannie obmyślanego scenariusza, często realizują go zresztą ci sami aktorzy, którzy za chwilę wejdą na scenę." ("Dialog" 1987, nr 1).

W takiej atmosferze odbywają się kolejne przedstawienia Teatru Witkacego, począwszy od pierwszego spektaklu, który inaugurował działalność zespołu - PRAGMATYSTÓW Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Andrzeja Dziuka (1984). Od początku głównymi reżyserami zespołu byli Dziuk i Julia Wernio. Na zakopiańskiej scenie Dziuk przygotował m.in. takie przedstawienia jak rozegrany w poetyce rautu WITKACY-AUTOPARODIA. NIESMACZNY GÓRLASKO-CEPERSKI SKECZ ZAKOPIAŃCZYKOM (PRAWDZIWYM?) POŚWIĘCONY (1985), ŻYCIE JEST SNEM Calderona de la Barca (1985), DR FAUSTUSA Christophera Marlowe'a (1986), CABARET VOLTAIRE. SEANS DADAISTYCZNO SURREALISTYCZNY (1986), antymusical ŁYSA wg ŁYSEJ ŚPIEWACZKI Eugene'a Ionesco (1987), BENEDICTUSA ma motywach SALOME Oscara Wilde'a (1989), KATZENJAMMER wg MATKI Witkacego (1990), PUSZKĘ PANDORY Franka Wedekinda (1991), WYZWOLENIE-NOWE Witkacego (1992), OL 12-7 (StEG WIEN) wg SZALONEJ LOKOMOTYWY Witkacego (1994), KOBIETĘ WEDŁUG PUCCINIEGO (1996), SEANS Bogusława Schaeffera (1997), CALIGULĘ Alberta Camusa (1999) oraz SZEKSPIRA, ALBO CO CHCECIE (2002). Julia Wernio zrealizowała w Teatrze Witkacego m.in. HISTORIĘ Witolda Gombrowicza (1986), GRACZA Fiodora Dostojewskiego (1987), KATASTROFĘ Samuela Becketta (1990). Z teatrem współpracowali też tacy reżyserzy jak: Krzysztof Najbor, Piotr Dąbrowski i Tomasz Gołębiowski.

W teatrze odbyło się do tej pory ponad 70 premier, które układają się w dwa nurty. Z jednej strony w Teatrze Witkacego obecny jest surrealistyczny humor, purenonsenowy dowcip, widowiska iskrzące się teatralną zabawą. Z drugiej strony refleksja nad kondycją człowieka, misteryjne rozważania nad naturą świata. Teatr Witkacego nie jest miejscem, gdzie krzyżują się drogi nowej dramaturgii i poetyki najnowszej inscenizacji. Zakopiańczycy pozostają wierni klasycznym tekstom i "klasycznej" awangardzie wystawiając ją zawsze stylowo, za każdym razem udowadniając, że swobodnie czują się w świecie teatralnych konwencji. Teatr Witkacego ze swoimi spektaklami wielokrotnie gościł za granicą. Działalność Teatru im. Stanisława Witkiewicza obejmuje również współpracę z założoną w 1990 roku Tatrzańską Fundacją Sztuki im. Stanisława Witkiewcza. Przy Chramcówkach istnieje Galeria Teatru, odbywają się Zakopiańskie Prezentacje Artystyczne, koncerty muzyczne oraz spotkania z ludźmi teatru. Każdego roku teatr organizuje Karnawał u Witkacego oraz imprezy uświetniające kolejne rocznice urodzin artysty.
 

Monika Mokrzycka-Pokora
wrzesień 2003
 

 


Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
ul. Chramcówki 15
34-500 Zakopane
Województwo małopolskie
Tel/Fax: (+48 18) 20 00 660, 20 68 297
WWW: www.witkacy.zakopane.pl

 

Bieżące wydarzenia

Facebook Twitter Reddit Share

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.

  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:
Błażej Torański, "Knebel. Cenzura w PRL-u"

Książka jest zapisem rozmów autora z ludźmi kultury, których dokonania musiały zyskać aprobatę Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Gra z tą instytucją, prowadzona przez wielu twórców, była istotnym czynnikiem stymulującym ich działania. Czytaj dalej about: Błażej Torański, "Knebel. Cenzura w PRL-u"

"Cipka", animacja Renaty Gąsiorowskiej, fot. materiały promocyjne

W tygodniu od 11 do 19 lutego miały miejsce zarówno przykre, jak i radosne wydarzenia. Odeszły dwie wybitne aktorki: Krystyna Sienkiewicz oraz Danuta Szaflarska. W artykule znaleźć można także informacje o wydarzeniach kulturalnych oraz sukcesach Polaków, o których warto wiedzieć. Czytaj dalej about: Przegląd tygodnia (od 11 do 19 lutego)

Agnieszka Holland i Kasi Adamik z nagrodą podczas 67. Festiwalu Filmowego w Berlinie, 2017, fot. Carsten Koall /EPA/PAP

Srebrny Niedźwiedź dla Agnieszki Holland i Kryształowy dla Rafała Karpińskiego to nie jedyne polskie ślady na tegorocznym Berlinale. Obok nich były też sukcesy młodych-zdolnych: Kuby Czekaja i Zofii Wichłacz, a także burzliwe dyskusje wywołane przez "Pokot" Agnieszki Holland. Czytaj dalej about: Polowanie na niedźwiedzie – czyli polskie Berlinale

Kadr z filmu "Pokot" w reżyserii Agnieszki Holland, 2016. fot. Palka Robert/Next Film

"Niejednoznaczny i ekscytujący” czy "eklektyczny”? "Pozbawiony ambicji” czy "przynoszący oczyszczenie”? "Pokot” Agnieszki Holland podzielił krytyków podczas Berlinale. Film Agnieszki Holland i Kasi Adamik otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia za otwieranie horyzontów sztuki. Czytaj dalej about: "Pokot" w oczach berlińskich krytyków

Agata Birek, kolekcja "Envelope", fot. dzięki uprzejmości School of Form

Duet kuratorski: Agnieszka Jacobson-Cielecka oraz Wojciech Dziedzic, kuratorzy wystawy "Waste Not", otrzymał nagrodę "International Fashion Showcase Curation Award" podczas London Fashion Week 2017. Czytaj dalej about: "International Fashion Showcase Curation Award" dla kuratorów wystawy "Waste Not"

18 lutego 2017 zmarł operator, reżyser, scenarzysta i producent filmowy Witold Adamek. Był członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, autorem zdjęć do m.in. "Krótkiego filmu o miłości" w reż. Krzysztofa Kieślowskiego i producentem "Daleko od okna" w reż. Jana Jakuba Kolskiego. Miał 71 lat. Czytaj dalej about: Zmarł Witold Adamek