Opera Wrocławska

Gdzie: 

Świdnicka 35
Wrocław, Polska

Brak przypisanych miejsc.

Tradycje operowe we Wrocławiu sięgają pierwszej połowy XVII stulecia. Już od roku 1627 miejscowy Ballhaus (Dom Zabaw), odwiedzały wędrowne zespoły, zapoznając publiczność z nowinkami teatralnymi i operowymi. Szczególne jednak znaczenie dla rozwoju tych tradycji miała dziewięcioletnia działalność, kierowanej przez Antonio Bioniego i Daniela Treua, włoskiej trupy operowej, utrzymującej stały kontakt z teatrami w Bolonii i Wenecji oraz z samym Antonio Vivaldim. Ich siedziba w 1727 roku otrzymała status teatru miejskiego. W grudniu 1795 roku - placówka otrzymała oficjalną nazwę Teatru Królewskiego we Wrocławiu.

U progu XIX stulecia do rangi symbolu urasta fakt objęcia wrocławskiego teatru operowego (w latach 1804-1806) przez 18-letniego Carla Marię von Webera, twórcę niemieckiej opery romantycznej.

Wrocławski teatr operowy prowadził regularną działalność do roku 1944, osiągając pozycję jednej z czołowych scen niemieckich. Na scenie wrocławskiego teatru gościło wielu znakomitych europejskich śpiewaków i śpiewaczek, by wspomnieć choćby takie nazwiska, jak Karolina Seidler-Wranitzky, Henriette Sontag, Wilhelmine Schröder-Devrient, Jenny Lind, Desire Artot, Adelina Patti, Leo Slezak, Ludwik Barnay, spośród Polaków zaś - Antonina Miklaszewska-Campi, Marcelina Sembrich-Kochańska, Władysław Mierzwiński. Dyrygowali tu między innymi Carl Maria von Weber, Louis Spohr, Ferenc Liszt, Hans von Bülow, Richard Wagner, Leopold Damrosch, R. Strauss, Bruno Walter, Wilhelm Furtwängler. Na scenie teatru koncertowali również tak sławni dziewiętnastowieczni wirtuozi, jak Niccolo Paganini, Clara Wieck, Karol Lipiński, Heinrich Ernst, Antoni Rubinstein, Franciszek Liszt, Henri Vieuxtemps, Henryk Wieniawski i Apolinary Kątski.

Powojenne dzieje polskiej sceny operowej we Wrocławiu rozpoczęło 8 września 1945 roku przedstawienie Halki Stanisława Moniuszki. Od tamtej pory odbyło się blisko 260 premier, wystawiono 175 dzieł, w tym 59 polskich. Spośród 104 kompozytorów, których dzieła znalazły się dotychczas w repertuarze Opery Wrocławskiej, najliczniej reprezentowani byli Stanisław Moniuszko i Giuseppe Verdi. Największą popularnością wśród publiczności cieszyły się natomiast Halka, Straszny dwór oraz "Tosca" i "Traviata".

Opera Wrocławska miała w swej powojennej historii okresy świetności, kiedy znajdowała się w centrum zainteresowania, stawiana zaś była w rzędzie najlepszych teatrów w Polsce. Zawsze wiązało się to z działalnością wybitnych realizatorów: dyrygentów, reżyserów, scenografów, choreografów, a także artystów śpiewaków, tancerzy i instrumentalistów. Na trwałe wpisała się w życie kulturalne miasta, regionu i Polski - dzięki odważnym eksperymentom, wystawianiu niesłusznie zapomnianych dzieł polskich i obcych twórców, prawykonaniom, a także wzbogacaniu działalności o formy para-teatralne.

Aktualny profil wrocławskiego teatru operowego tworzą artyści pracujący pod kierunkiem Ewy Michnik - dyrektora naczelnego, artystycznego oraz dyrygenta w jednej osobie. Obecny repertuar obejmuje przede wszystkim wielką klasykę operową, w szerokim przekroju historycznym i stylistycznym - od dzieł Mozarta ("Wesele Figara", "Czarodziejski flet"), poprzez Rossiniego ("Cyrulik Sewilski"), Verdiego ("Nabucco", "Traviata", "Aida"), Gounoda ("Faust"), Bizeta ("Carmen"), Moniuszki ("Straszny dwór"), Pucciniego ("Tosca", "Cyganeria"), po Wagnera ("Pierścień Nibelunga", "Kobieta bez cienia"), a także klasykę baletową - "Giselle" Adama, "Jezioro łabędzie" i "Dziadek do orzechów" Czajkowskiego, "Kopciuszek" Prokofiewa, "Don Kichot" Minkusa.

Od roku 2008 Opera Wrocławska organizuje jedyny w Polsce Festiwal Opery Współczesnej, prezentując spektakle własne oraz produkcje teatrów gościnnych. W ostatnich latach wrocławski zespół przygotował m.in takie tytuły jak Król Roger oraz Hagith Karola Szymanowskiego, Raj utracony Krzysztofa Pendereckiego, Ester Prasquala, "Legendy o Maryi" Bohuslava Martinu (w koprodukcji z Operą Narodową w Pradze), Matka czarnoskrzydłych snów Hanny Kulenty, czy La libertà chiama la libertà Eugeniusza Knapika.

Stałym elementem repertuaru wrocławskiej sceny operowej są inscenizacje niekonwencjonalne, które częściowo były wymuszone przez trwający remont generalny historycznego gmachu. Spektaklem takim jest rozgrywająca się w plenerze "Tosca", "Requiem" Verdiego, "La serva padrona" Pergolesiego oraz "Dyrektor teatru" i "Wesele Figara" Mozarta.

Doroczne uwieńczenie sezonu stanowią od roku 1997 największe w Polsce superprodukcje operowe realizowane w Hali Stulecia lub też wystawiane w formie wielkich inscenizacji plenerowych dla wielotysięcznej widowni, wśród gigantycznych dekoracji, z udziałem gwiazd europejskich i światowych scen operowych, setek wykonawców, statystów i zwierząt. W roku 1997 i 2003 była to "Aida", w 1998 i 2005 - "Carmen", w 1999 i 2001 - "Nabucco", w 2000 i 2003 - "Trubadur", w 2001 i 2002 - "Carmina Burana", w 2001 i 2002 - Straszny Dwór, w 2002 i 2004 - "Skrzypek na dachu", w 2003 - "Gioconda" oraz "Złoto Renu", w 2004 – "Walkiria", w 2005 – "Zygfryd", w 2006 – "Zmierzch Bogów" oraz cała wagnerowska tetralogia "Pierścień Nibelunga", zaś w roku 2007 – "Borys Godunow". W 2007 roku, w ramach Letniego Festiwalu na Wodzie, Opera Wrocławska zrealizowała na Pergoli spektakl Gaetano Donizettiego "Napój miłosny", rok później "Otella" na Wyspie Piasek, natomiast w roku 2010 – "Turandot" na Stadionie Olimpijskim.

Do najmłodszej publiczności adresowane są poranki baletowe, w dni świąteczne polecane jako oferta familijna. Do dzieci i młodzieży szkolnej kierowany jest natomiast specjalny cykl spektakli o charakterze edukacyjnym, pod nazwą "Tajemnicze królestwo - opera dla dzieci".

Zespół Opery Wrocławskiej regularnie gości na scenach teatrów w Niemczech (m.in. na Festiwalu w Xanten i Regensburgu), Luksemburgu, Holandii, Wielkiej Brytanii, Francji i na Cyprze.

Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2002, aktualizacja: grudzień 2010.


Opera Wrocławska
ul. Świdnicka 35
50-066 Wrocław
Tel: (+48 71) 370 88 00, 372 43 57
Tel/Fax: (+48 71) 370 88 81
Fax: (+48 71) 370 88 52
WWW: www.opera.wroclaw.pl

Bieżące wydarzenia

Facebook Twitter Reddit Share
envelope culture

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.
  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:
Piotr Bosacki, fot. dzięki uprzejmości Galerii Stereo
11lut'16
20lut'16

W lutym 2016 roku odbędzie się ósma edycja Yebisu International Festival for Arts and Alternative Visions, organizowanego przez Tokyo Metropolitan Museum of Photography. W tym roku do udziału w YIFAAV został zaproszony polski artysta Piotr Bosacki, którego twórczość jest w Japonii przyjmowana z ogromnym entuzjazmem. Czytaj więcej »

8th Yebisu International Festival for Art & Alternative Visions
Tokio

Yebisu Garden Place, 1-13-2 Mita, Meguro-ku
Tokio, Japonia

Czytaj więcej »
Kadr z filmu "Syn Szawła" w reżyserii Laszló Nemesa, fot. materiały promocyjne

Jerzy Walczak, aktor grający w nagrodzonym Złotym Globem i nominowanym do Oscara węgierskim filmie "Syn Szawła", opowiada o swojej historii pracy nad filmem Czytaj więcej »

Artur Żmijewski, "Lekcja Śpiewu" I, format DVD, master Betacam, 14', 2001, fot. dzięki uprzejmości Fundacji Galerii Foksal

Jeden z najbardziej doniosłych projektów artystycznych w sztuce polskiej ostatnich lat. Głuchoniemi wykonawcy "Kyrie" Maklakiewicza i kantaty Bacha "Herz und Mund und Tat und Leben" dzięki sztuce mogli otworzyć się na niedostępne wcześniej doznania, doznać aktu transcendencji.Czytaj więcej »

Wojciech Jagielski, "Wszystkie wojny Lary", okładka

Jeśli bohaterka tego reportażu nie istniałaby naprawdę, należałoby ją wymyślić. Historia Lary z małej wioseczki na czeczeńsko-gruzińskim pograniczu tłumaczy bowiem z zadziwiającą klarownością współczesny świat.Czytaj więcej »

Bartek Sztybor, Wojciech Stefaniec,  "Wróć do mnie, jeszcze raz", okładka

Osobista i wizyjna historia o miłości i nałogach w efektownej oprawie graficznej.Czytaj więcej »

42 przedmioty i 137 fotografii związanych z pracą i życiem Nowaka-Jeziorańskiego trafiło do Muzeum Emigracji w Gdyni. Czytaj więcej »

Okładka książki  "Hrabal. Słodka apokalipsa" Aleksandra Kaczorowskiego

Wnikliwa biografia, z której Hrabal wyłania się jako koneser uroków życia i depresyjny melancholik, ofiara ustroju i potępiany przez kolegów konformista.Czytaj więcej »